[:nl]Alles voor de kunst
Museum Møhlmann nodigde mij uit voor deelname aan de tentoonstelling Stapel op Vee. Mooi! Altijd al wilde ik paarden en koeien van de Pyreneeën schilderen. Ze zijn schitterend in dat landschap. Geen rotzooi daar. Schone lucht, weiden vol kruiden. Ik wandel er graag. Het oog schiet in de schilderstand zodra deze dieren verschijnen. De opwinding slaat toe bij spannende composities. Ik ren of sluip, onderwijl de camera openend, mijn blik op het tafereel gericht. Het moest een keer gebeuren: een kuiltje en ik viel. De enkel deed vreselijk pijn.

Wat moet dat?

Vlakbij stond een grote drinkbak waarin ik mijn enkel onderdompelde. De koeien kwamen op een drafje naar me toe en ik vreesde hun gewicht en grote horens… Ze gingen allemaal bij de andere helft van de bak staan, de ogen met grote wimpers op mij gericht: “Wat moet dat hier!?”
Hoe nu naar beneden? Mijn man zag een jogger,  ver weg. Uit alle macht blies hij op het alarmfluitje. De jogger jogde door. Na het derde signaal draaide hij zich toch om. Ik stak beide armen in de lucht, voor het noodsignaal. De reddende engel bleek van de Guardia Civil. Goed getraind kon hij me wel over de rivier dragen. Of moest ik achterblijven? Nee, ik sleepte me wel tussen de Nordic Walk stokken voort. Terug in het dorp verzekerde de dokter me: “Als u zoveel kilometer heeft kunnen lopen kan de enkel alleen maar verstuikt zijn.” Helaas, dit was geen feit, de enkel bleek gebroken. Keienpoten moet je hebben in de bergen!

Veulen in de Pyreneeën

Veulen in de Pyreneeën
Nee, dit veulen is geen paradepaardje en evenmin een wild paard. De benen zijn korter dan die van zijn Nederlandse familie. Het jonge beest heeft al flink ontwikkelde spieren want rotsen en kloven vereisen acrobatische vaardigheden. Hoe het ras heet kon ik zo gauw niet achterhalen. Dat zal het veulen een worst zijn. Over worst gesproken: het veulen is wel vee. Geen romantiek hier.

Merrie met veulen
Voor dit beeld zou ik zo twee gebroken enkels over hebben. Nou, moeilijkheden kwamen er toch wel. Oorspronkelijk stonden de paarden midden in het groen, terwijl ik ze voor me zag  in ruimtelijk blauw, een paardenparadijs. Voor paarden slaat dit natuurlijk nergens op, die hebben liever groen.
Ik maakte ontwerpen met Fotoshop. Het blauw kon een lucht zijn, maar ik wilde een berg. Een blauwe berg moet ver weg liggen; was die van mij dan niet veel te hoog, zat er niks tussen de paarden en die verre top?

Merrie met veulen

Tijdens het schilderen veranderde de berglijn voortdurend. Er kwamen bergen bij en anderen gingen weg. Dat is best fijn om te doen. Fijner dan die manen schilderen, dat is niet zo avontuurlijk en het gaat zo langzaam, vooral waar de haren in de war zitten. Vroeger, toen ik me veel minder om details bekommerde schoot het schilderen altijd zo lekker op. Maar, de weg naar het doel hoeft niet steeds plezierig te zijn, als het eindresultaat maar plezier geeft. Het onregelmatige, niet-schematische moet er ook zijn. Het concrete zit vaak in details. Wanneer houd je op met detaillering? Als verstarring begint. Maar ja.

Op de kop

De contouren van de bergen: moeten ze een echo zijn van de vormen van de paarden of is contrasteren beter? Sneeuwtoppen in de verte?
Ik houd het schilderij op de kop om onafhankelijk van de voorstelling om inzicht in de compositie te krijgen. Opeens vind ik wel dat er teveel groen-geel tegenover het blauw staat. Daarom komt er meer rots, witte rots van titaanwit met een beetje gebrande sienna er door. Dat steekt beter af tegen het blauw.
Het schilderij is nog niet af.

Galerie Petit

Droevig bericht
Ton van Dijk van Galerie Petit overleed in 2015. Zijn vrouw Dobs volgde hem eind 2017. De galerie wordt opgeheven. Het werk dat er in stock zat heb ik pas opgehaald.
Hoeveel goede galeries voor realistische kunst zijn er nu nog in Amsterdam? Op minder dan één hand te tellen. ‘That’s a shame!’, zoals een Amerikaans kunsthistoricus pas geleden zei. Amsterdam, in het land dat het realisme weer deed opbloeien…

stokpaardje

My hobbyhorse. Gezien van de Riet

Opmerkelijk
Galerie Staphorsius waar nu ook werk van mij hangt kreeg dit keer veel aandacht in de media: NRC, Telegraaf, Noordhollands Dagblad (twee keer). Een deel van de expositie was gewijd aan Rein Stuurman die de eerste vogelgids van Nederland illustreerde. Het bezoekersaantal is nu gemiddeld veertig per dag, al zes weken lang. Dat is zeker het dubbele van wat de galerie gewend is.
Op mijn stokpaardje gezeten zeg ik telkens weer: geven de media meer aandacht aan realistische kunst dan zou die er zoveel beter voor staan. Daarom moeten toekomstige kunstjournalisten weer goed worden opgeleid, daarom moeten de universiteiten … je weet wel.

 [:en]“At great pains”
Museum Møhlmann invited me to participate in the exposition “Vee op stapel” (“Cattle in stock”). Great! I have always wanted to paint the horses and cows of the Pyrenees. They look gorgeous in that landscape. No litter there. Pure air, meadows ful of herbs. I love to walk there. The eye assumes its painter’s look as soon as these animals appear. Excitement surges at all kinds of painting opportunities. I run or steal about, clutching my camera, my eyes everywhere, except on the ground… Just a small hole, but I fell and sprained my ankle.

What are you doing here?

Nearby was a drinking trough, where I dipped in my painful foot. The cows gathered curiously and I somewhat feared their big bodies and large horns… They all stood around the other side of the trough, their eyes with their bigh lashes directed at me: “What are you doing here?”
How was I supposed to get back to base camp? My husband saw a jogger, far away. He took his emergency whistle and blew. The jogger ran on. After the third signal he turned. I waved my arms, signalling an emergency.
The man presented himself as an officer of the Guardia Civil. Well trained as he was, he said that, if necessary, he could carry me over the mountain streams we had to cross. Or should I stay back? No, I dragged myself on with my nordic walking sticks. Down in the village, the doctor reassured me. “If you were able to walk this far, it can’t be fractured.” X-rays weren’t available. Unfortunately, back home it turned out that my ankle was broken. Cow’s legs is what you need in the mountains!

Foal in the Pyrenees

Foal in the Pyrenees
No, this foal is neither a parade-horse nor a a wild one. Its legs are shorter than of its Dutch cousins. The young animal already has well developed muscles: running about among the rocks and ravines demands acrobatic skills. So far, I have not been able to ascertain what breed or race it is. The foal itself probably couldn’t care less. It will live its carefree life till it is fully grown. These horses are catlle, and are bred for their meat. No false romanticism here.

Mare with foal
For this image I would gladly suffer two broken ankles. Well, the suffering came anyway. Originally, the horses stood in the middle of the green, while I saw them before me in a spatious blue, a sort of horses’ paradise. Of course for the horses themselves that makes no sense at all, they prefer the green.
I photoshopped around: the blue could be the sky, but I preferred a mountain. A bluish mountain has to be far off: was my mountain not too high, and was there nothing between the horses and that far-off mountain top?

Mare with foal

While I was painting, the contours of the mountain changed continuously. Some mountains appeared, others went away. That’s rather nice work. Nicer than painting those manes, that’s not so exciting; it’s rather slow and tedious, especially where the hairs are entangled. In the past, I used to be less hung up on details, and the painting process was nice and quick. But the way to the end doesn’t have be smooth all the time, if the end result gives pleasure. There has to be room for the irregular, the non-schematic. The concrete is often in the details. When to stop detailing? When it grows rigid. But…

Upside down

The contours of the mountains: should they echo or contrast the forms of the horses? Maybe I should add some snowy mountain tops?
I turned the painting upside down to get insight into the composition, independently from its representation. All of a sudden I find there is too much green-yellow facing the blue. So I put in more rock, white rock painted with titanium white mixed with a litlle burnt sienna. That contrasts better with the blue.

The painting is still unfinished…

Galerie Petit

Sad news
Ton van Dijk, owner of Galerie Petit in Amsterdam, passed away in 2015. His widow Dobs followed him late 2016. The gallery is closed. I recently recovered my work in stock there.
How many good galleries for representational art are there left in Amsterdam? The can be counted on the fingers of one hand. That’s a shame, as one American art critic recently said, in the country that has seen a reflourishing of realism in our days.

stokpaardje

My hobbyhorse. Gezien van de Riet

Remarkable
Galerie Staphorsius, which also shows some of my work, got a lot of attention from the Dutch press this time. Part of the exhibit is dedicated to Rein Stuurman, illustrator of the birds’ guide in the Netherlands. For six weeks now, visitor numbers have doubled to an average of forty a day.
Mounting my hobby horse, I repeat: if the media would pay more attention to realist art, it would be in a much better position. For that, you need to educate the art journalists, and for that, you need to better the academic curricula, etc. etc.

Translation Jeroen Strengers[:es]Sufriendo para el arte
Museum Møhlmann me invitó a participar en la exposición “Vee op stapel” (“Un montón de ganado”). Fantástico! Siempre quería pintar los caballos y las vacas de los Pirineos. Se ven magníficos en aquellos paisajes. No hay basura ahí. El aire es puro, las praderas están llenas de flores y hierbas. Me encanta caminar por ahí. El ojo asume su visión artística el instante que aparecen estos animales. Me excitan las posibilidades artísticas. Voy por aquí y allá, cámara en mano, mirando a mi alrededor. Pero no mirando al suelo, donde había un hueco, sólo un pequeño hueco, pero ya me había caído.

qué haces tú aquí?

Cerca de ahí había una artesa llena de agua, donde yo sumergía mi tobillo doliente. Las vacas, curiosas, se acercaban, y yo temía un poco sus grandes cuerpos y cuernos. Se pusieron todas al otro lado de la artesa, mirándome con sus grandes ojos y pestañas, como diciendo: qué haces tú aquí?
Cómo íbamos a bajar de la montaña? Mi marido veía a alguién trotando por la cuesta. Usó el silbato de emergencia. Después de la tercera señal el hombre nos notó y nos vio agitando los brazos.
Se acercó y se presentó como oficial de la Guardia Civil. Como hombre preparado para las emergencias ofreció a acompañarnos y cargarme por los arroyos si fuera necesario. Yo me arrastró con mis bastones nórdicos, hasta el pueblo. Ahí, el médico me tranquilizó: « Si Usted caminó tanta distancia, su tobillo no puede estar fracturado.» Los rayos-X no estaban disponibles ahí. Por desgracia, de vuelta en casa, resultó que sí estaba fracturado… Lo que necesitas para caminar en las montañas, son piernas de vaca!

Potro en los Pirineos

Potro en los Pirineos
No, este potro no es un caballo de aldaba ni tampoco un caballo salvaje. Sus piernas son más cortas que de los caballos holandeses. El joven animal ya tiene músculos bien desarrollados, porque correr por las rocas y grietas requiere acrobacia. No he podido acertar la raza de este caballo. Al potro no le importará. Continuará a correr y pastear hasta ser grande y gordo. Es ganado de carne. Aquí no hay romanticismo.

Yegua con potro
Para esta imagen estaría dispuesta a sufrir dos tobillos fracturados. Bueno, el sufrimiento venía de todo modos. Originalmente, estos animales estaban en medio del verde, pero en mi imaginación los veía en medio de un azul claro o un celeste espacioso, como un paraíso caballero. Obviamente, para los caballos esto no tiene sentido, ellos prefieren el verde.
Hice todo tipo de diseño con Photoshop. El celeste podía ser el cielo, pero yo prefería una montaña. Problema: una montaña de color celeste está muy alejada: no era que mi montaña era muy alta, no había nada entre los caballos y aquella cima lejana?

Yegua con potro

Durante el proceso de pintar, el contorno de la montaña variaba continuamente. Surgían montañas, desparacían otras. Esta es una labor agradable. Más agradable que pintar las crines: es más tedioso y lento, sobre todo cuando están enredadas. Antes yo no me preocupaba tanto por los detalles, y las pnturas avanzaban más rápidamente. Pero pienso que el camino no siempre debe ser placentero, si el reslutado final da placer. Tienes que dar paso a lo irregular, lo no-esquemático. El concreto está en los detalles. Pero dónde parar? Antes de llegar a la rigidez. Pero dónde es eso?

Al revés

El contorno de la montaña: tiene que reflejar o contrastar con la forma de los caballos? Debería yo talvez incluir unas montañas nevadas en lo lejos? Pongo el cuadro al revés para observar la composición independiente de la representación. De repento veo demasiado verde y amarillo frente al celeste. Por eso meto más roca, roca blanca, usando blanco de titanio mezclado con un poco de siena quemada. Esto contrasta mejor con el celeste.

La pintura aún no está acabada…

Galerie Petit

Noticia triste
Ton Van Dijk, el dueño de Galerie Petit en Amsterdam, falleció en 2015. Su viuda Dobs le siguió a fines de 2016. La galería cierre. Acabo de recuperar las obras que ellos tenían de mí.
Cuántas buenas galerías dedicadas al arte realista quedan en Amsterdam? Se las puede contar en los dedos de una mano. Una lástima, como exclamó un historiador de arte norteamericano recientemente. Y esto en el país que en nuestros dias vio el resurgimiento del realismo.

stokpaardje

My hobbyhorse. Gezien van de Riet

Remarcable
Galerie Staphorsius, que actualmente ofrece también obras mías, recibió mucha atención en la prensa holandesa esta vez. Parte de la exposición está dedicada a Rein Stuurman, quien ilustró la primera guía de aves en Holanda. Las últimas seis semanas, el número de visitantes ha girado alrededor de cuarenta por día, el doble de lo normal.
Montando mi caballo de batalla vuelvo a decir: si los medios de comunicación darían más atención al arte realista, éste podría prosperar mucho más. Para eso hay que mejorar la educación de los periodistas y adecuar las universidades, etc. etc.

Traducción Jeroen Strengers[:]

Pin It on Pinterest

Share This