Categoriearchief: museum

museum voor realistische kunst

Imitation and Imagination. Hidden distortions. Naturalism in art history

Nieuws: Bezoek aan Galería Artelibre; volgt na Imitatie en Verbeelding 4


Imitatie en Verbeelding 4

Dürer-imitate-figures

Dürer, A Draftsman Making a Perspective Drawing of a Woman

Vooraf

Dit is de laatste aflevering van de lezing die ik in mei 2018 gaf, Imitatie en Verbeelding, voor TRAC2018  (The Representational Art Conference) in Nederland. Het betrof natuurgetrouw realisme, het spanningsveld tussen imitatie en verbeelding in de klassieke kunst, ook in zijn hedendaagse variant. Naturalisme is een van de vele uitingen van realisme, eentje met een hoge graad van imitatie. Een commentaar in facebook (28-10-2014) op een zeer realistisch schilderij spreekt boekdelen:

Huysman. Street in Utrecht i

Gerard Huysman. Utrecht, street in backlight, oil on panel, 2013

‘Ik kan niet begrijpen waarom een kunstenaar zo hard zou werken om een schilderij als dit te maken dat zoveel op een foto lijkt. Daar zijn camera’s voor. Ik zie hier de bedrevenheid van de kunstenaar, maar niet de ziel.’

Dit soort opinies hoor je vaak. Want zeg zelf: verdringt naturalisme niet de verbeelding? Exact! Geen ziel, geen artistieke creativteit! En daarover gaat deze discussie. Ik ga de mening bestrijden dat verbeelding in het naturalisme ontbreekt.

 

Deel 1 van de lezing staat in mijn blog van augustus 2017 (zie Archief).
Deel 2 in de blog augustus 2018 (zie Archief).
Deel 3 in de blog oktober 2018 (zie Archief).
Deel 4 , laatste deelvolgt nu.

19de Eeuws realisme

Twee eeuwen na de Hollandse Gouden Eeuw, in 1855, werd Courbet’s De Steenbrekers door De Parijse Salon afgewezen als zijnde vulgair. Dit klinkt bekend, denk aan de Hollandse Gouden Eeuw (zie archief 2018 oktober). Courbet huurde vervolgens een houten barak, doopte het met de naam Pavillon du Réalisme, en toonde daar zijn werk tijdens de Wereldtentoonstelling in Parijs. Hij schreef er meteen het Realistisch Manifest bij en muntte de term realisme, trouw aan de werkelijkheid, naar inhoud en vorm.

Courbet The Stone Breakers realism

Gustave Courbet. The Stone Breakers, oil on canvas, 1849, 160x259cm

“Geen mythen”, zei Courbet, “Engelen? Ik heb ze nooit gezien.” Kijk naar de alledaagse werkelijkheid, naar gewone mensen. Verzinnen hoeft niet.
Courbet was geen dogmaticus, hij verzon wel eens wat. Maar hij sloeg wel degelijk een bres in de klassieke traditie waar ‘Inventio’ stond voor verheven onderwerpen en idealiseren. Waar de Hollanders nog het goddelijke in de natuur zagen, schafte Courbet de metafysische dimensie af.

Aan het eind van de 19de eeuw waren er allerlei varianten van realisme, denk aan Lepage, Bougueraux, Sargent, Waterhouse, Alma Tadema, Zorn, Repin. Ze waren in hun tijd beroemd maar verdwenen later uit de kunstgeschiedenis. Echter, realisme kan fantastisch zijn en geenszins inferieur aan het zo gewaardeerde impressionisme van die tijd.
Zie de Amerikaan Frederic Edwin Church (1826-1900).

Church. Twilight,

Frederic Edwin Church. Twilight, ‘Short Arbiter ‘Twixt Day and Night’, oil on canvas, 1850, 81,3×121,9cm.


Of Ivan Shishkin (1832-1898). Hij schilderde bij uitstek natuurgetrouw. Als je Winter van hem in het echt ziet raak je overweldigd door de grootsheid en echtheid. Uiterst verfijnde kleur- en toon nuances in de sneeuw. Een rijkdom aan details in de schors. Veel afzonderlijk zichtbare takken en toch zie je het bos door de bomen. Shishkin versterkte daardoor het realiteitsgehalte.

Shishkin. Winter

Ivan Shishkin. Winter, oil on canvas, 1890, 125,5x204cm.

Sommige collega’s noemden hem wel een ‘boekhouder der bladeren’.12) Kunstdocenten zijn vaak huiverig voor veel detaillering om begrijpelijke redenen. Maar als het goed gedaan is kun je detaillering vergelijken met muziek waar elke noot duidelijk wordt gespeeld zonder dat de melodie verbrokkelt, waar variatie in de herhalingen alleen maar verrijkt. Grootsheid sluit het detail niet uit.
Het ‘eigen handschrift’ van Shishkin? In Van Manders woorden: “geen bedenksels, geen vercieringhe”. Hij laat de natuur haar eigen taal spreken. Niets meer aan doen! Dat vereist grote vakbekwaamheid. Hoe succesvol hij ook was, critici vonden zijn werk te natuurgetrouw. Ja, want waar was de verbeelding? Die wist Shishkin echter heel knap in zijn subtiele kunst te verbergen. Daarover straks meer.

Hij werkte zo natuurgetrouw om de geziene kwaliteiten, dat adembenemende, te vangen. “Net echt”, zegt het publiek dan en ervaart vast iets van de oorspronkelijke beleving van de kunstenaar. Wat maakt deze schilderijen zo ontroerend? Dat kan toch niet alleen ‘Imitatie’ zijn, of wel?

Kijken, weergave en beleving

Gezien van de Riet. Observing

Gezien van de Riet. Observing

Niet dat ik mij op het niveau wil plaatsen van deze meesters, maar sprekend vanuit mijn eigen ervaring, merkte ik dat het schilder proces in mijn hoofd begint zodra schoonheid in de buitenwereld mijn oog treft:… deze kleur moet het zijn… dat patroon… dit er in… dat er uit…
Sfeer en beleving zetten zich vast in het geheugen. Ik zie almaar meer van dat wat me zo trof, de architectuur van de boom, nuances, gradaties, eigenaardigheden. Een selectie natuurlijk want alle takken zijn niet te schilderen. Die selectie komt ook voort uit mijn persoonlijkheid. Er ontstaat een beeld in mijn geest.

Bij het schilderen werkt de oorspronkelijke beleving als een voortstuwende kracht en als strenge beoordelaar: is die sfeer er nog? Pak dan die kwast, die kleur. De beleving verenigt zich met de techniek. Zo komt het gevoel in het schilderij.

Gezien van de Riet. The Beech of Kijkuit-2

Gezien van de Riet. The Beech of Kijkuit-2, alkyd/oil on panel, 60x90cm

Allerlei problemen moeten worden opgelost. Vorm en kleur werken op een paneel anders dan in het echt. Stel een oneindige ruimte waarin een boom met kale takken zich uitstrekt. Het schilderij heeft echter slechts een rechthoekje tot zijn beschikking. Dat moet worden goedgemaakt. Want juist de oneindige ruimte moet worden opgeroepen, dat bepaalt de sfeer. Een moeilijkheid daarbij is dat de verf van de geschilderde lucht het echte licht terugkaatst, terwijl de ruimte in werkelijkheid juist mede voelbaar wordt door het licht in de lucht, door stofdeeltjes die licht vangen.

Gezien van de Riet. Sketch for Beech of Kijkuit-2

Gezien van de Riet. Sketch for Beech of Kijkuit-2, pencil on paper

Dwalend door de voorstelling moet het oog van de kijker ongehinderd kunnen genieten. Daarom is er een harmonieus abstract patroon als het ware onder de voorstelling gelegd, met aandacht voor richtingen, licht en donker, evenwicht, etc.
Dat patroon kan gebieden takken weg te halen of krom te buigen. Soms maak ik een foto van het onaffe schilderij en bewerk die in Photoshop; dat gaat sneller dan schetsen.De illusie van ruimte op het platte vlak kan dwingen tot het veranderen van kleuren in de verte ook al waren ze als zodanig niet waargenomen.

Verborgen vervormingen

Kortom, in natuurgetrouw realisme brengt de schilder bewust vervormingen aan, maar zo onopvallend mogelijk. Het moet verborgen zijn.
Hoe groter de vakbekwaamheid, hoe treffender de beleving wordt belichaamd. Onopvallende vervormingen zijn in veel klassieke kunstwerken te vinden. Persoonlijke gevoelens? Zeker, heel persoonlijk, in de betekenis van met huid en haar betrokken zijn. Wat de kunstenaar wel degelijk toevoegt is de eigen betovering die werd ondergaan, de schoonheid, de ontroering, met het kunstzinnig talent aan het roer. Ook bij natuurgetrouw realisme.

Slot

Wie bij het Straatje in Utrecht in tegenlicht zegt ‘Oh, dit ken ik al’ loopt meteen door en ondergaat de schoonheid niet. Dat is voorbehouden aan de aandachtige kijker met een open mind. Zij of hij wandelt in gedachten door die straat, met die fijne atmosfeer. Hoe was dat bereikt? Door alle soorten keuzes die de kunstenaar maakte. Hij zorgde dat ze verborgen bleven.

Is imitatie alleen maar virtuositeit? Het is meer. Want hoe kan het dat de kunst van de Hollandse Gouden Eeuw nog steeds miljoenen mensen betovert? De schilders zelf waren betoverd door schoonheid en drukten dat bekwaam uit in hun werk.

Gezien van de Riet. Reaching for the Sky

Gezien van de Riet. Reaching for the Sky, watercolour/pastel on paper, 60x40cm

Dennis Dutton stelt in The Art Instinct 13) dat liefde voor schoonheid is aangeboren. Zo lang dat instinct bestaat, zullen er altijd mensen zijn die door schoonheid worden gegrepen en kunstenaars die gedreven zijn om de schoonheid die in de werkelijkheid is gevonden te re-creëren.
Alsjeblieft, geen dogma’s. Er leiden vele wegen naar schoonheid; hedendaags naturalisme heeft recht op een eigen plaats in kunst en kunstgeschiedenis.

Noten

12) Henk van Os, Voor het eerst: Russische landschappen, p.39. In: Patty Wageman & David Jackson (ed.), Het Russisch Landschap. Groninger Museum, Groningen & The National Gallery, London, s.d.
13) Dennis Dutton, The Art Instict. Beauty, Pleasure & Human Evolution. New York 2009.


Nieuws

Galería Artelibre

Naast het boek ‘Leonardo. Guía de arte y artistas’ publiceert Galería Artelibre jaarlijks ‘Arte y Libertad’ met zo’n honderd kunstenaars, wereldwijd. Dat kwam eind 2018 uit en mijn werk staat er ook in!

My pages in Arte y Libertad XIII

My pages in Arte y Libertad XIII

Deze galerie zetelt in Zaragoza, Spanje, en wil een venster zijn voor kunstenaars uit alle windstreken. De galerie is virtueel en heeft een site waarop vele kunstenaars staan,  www.artelibre.net. Mijn pagina is: http://www.artelibre.net/en/node/27050.
Met groot enthousiasme worden allerlei activiteiten ondernomen. Zoals het publiceren van boeken, het organiseren van een jaarlijkse portret competitie, geheten Modportrait, samen met het MEAM. Of het lesgeven in het atelier van de galerie in Zaragoza, het organiseren van exposities (op andere lokaties).
Spreek je over de galerie dan zeg je José Enrique González.

In november vorig jaar bezochten mijn echtgenoot J en ik Galería Artelibre om ‘Onze Ginko in de herfst’ in te leveren voor de expositie ‘20 años, en 20×20’ ter ere van het twintig jarig bestaan.

‘Our Gingko’ on the easel

‘Our Gingko’; Arantxa Lobera (left near easel) put it on the easel to show it to visitors

Er gaan 150 kunstenaars meedoen, allemaal met een werk van 20x20cm. Je kunt ook zeggen, de 20 staat voor twintig jaar ijveren voor realisme. Dat steelt mijn hart. Net zoals het ijveren van Museum Møhlmann in Appingedam of het MEAM in Barcelona.

José Enrique González, Tetuán II, Dry oil

José Enrique González, Tetuán II, Dry oil on paper, 50x40cm

José Enrique González was heel gastvrij en toonde een grote collectie kunstwerken. Hij deed de techniek van ‘droge olie’ voor. Je kunt er als het ware mee tekenen; je moet het penseel met olieverf net zo lang deppen tot de verf droog aanvoelt; daarna kun je ermee op papier werken, zie Tetuán II.

We konden ook de opening van de prachtige internationale expositie ‘Algo más que realismo’ (Iets meer dan realisme) in Zaragoza bijwonen. Ook die expositie is jaarlijks.

Kortom, het bezoek aan Galería Artelibre was hartverwarmend en inspirerend!

Pedro del Toro, ¿Sí? Oil on canvass

Pedro del Toro, ¿Sí? Oil on canvass, 116x114cm

Opening ‘Algo más que realismo’

Opening ‘Algo más que realismo’

José Enrique González (center) at ‘Algo más que realismo’

José Enrique González (center) at ‘Algo más que realismo’

Einde

Imitatio et Inventio I. En meer

Painting Beech forest Espitau Pyrenees

Beech forest Espitau Pyrenees, distemper-oil-panel, 40x60cm

De paardenhemel

Soms gaat alles vanzelf, maar deze keer was het ploeteren geblazen. Het schilderij veranderde voortdurend, vooral vanwege de verdeling van het licht: hoeveel moet er naar de grond, de bergen de lucht? Het enige dat constant bleef waren de paarden. Ten slotte kwam ik terug bij een van de eerste varianten. Nu is het af.

merrie, veulen, bergen

Paardenhemel, tempera-olieverf-paneel, 50x70cm

Imitatio et Inventio I

Zoektocht

Hoewel ik in het begin van mijn schildersloopbaan veel experimenteerde werd ik almaar sterker aangetrokken tot realisme. Dit was in de tijd dat het werd afgewezen door de officiële kunstopvatting. Zelfs als het schilderij nauwelijks meer figuratief te noemen was. Ik ging nog een stap verder: realisme op het scherpst van de snede, natuurgetrouw, naturalistisch. Het was twijfelachtig – ook voor mijzelf – of dat wel serieuze kunst kon zijn. Naschilderen? Het dwong mij tot nadenken. Ik ontdekte dat de kwestie al door de oude Grieken werd bediscussieerd. Er kwam een lezing van. In mijn blogs zal ik er telkens een stukje van opdienen.
Hier het eerste deel.

Representatie en verbeelding in natuurgetrouw realisme

Dürer-imitate-figures

Dürer, A Draftsman Making a Perspective Drawing of a Woman

‘Imitatio et Inventio’ , nabootsing en verbeelding, zijn veel besproken begrippen in de kunstgeschiedenis. Vanuit mijn eigen schilderpraktijk en kunstgeschiedenis zal ik proberen dit in een nieuw licht te plaatsen.
Nabootsing en verbeelding waren onlosmakelijk met elkaar verbonden in de klassieke traditie. De inhoud van verbeelding en de techniek van nabootsing kregen steeds nieuwe gedaantes. Ook de verhouding tussen nabootsing en verbeelding wisselde voortdurend.
In de hedendaagse representatieve schilderkunst of, meer toegespitst, natuurgetrouw realisme dat zich van de klassieke beeldtaal bedient, bestaat nog altijd het spanningsveld tussen ‘Imitatio’ en ‘Inventio’.

Gerard Huysman, Straat in Utrecht, olie-paneel, 55x65cm

Eind oktober 2014 werd deze afbeelding van een werk van Gerard Huysman gepost op The Representational Art Group van Facebook. Het eerste commentaar was van Joel Mattingly:

Ik kan niet begrijpen waarom een kunstenaar zo hard zou werken om een schilderij als dit te maken dat zoveel op een foto lijkt. Daar zijn camera’s voor. Ik zie hier de bedrevenheid van de kunstenaar, maar niet de ziel.

Hij voegt er later nog aan toe:

Begrijp me niet verkeerd, deze kunstenaar heeft een waanzinnige vaardigheid! (…) … realisme bestaat in de werkelijkheid en in foto’s, en hoewel ik denk dat we allemaal de vakbekwaamheid die bij fotorealisme komt kijken, kunnen waarderen, vind ik het behoorlijk saai om te zien.

Afgezien van het feit dat dit schilderij niet tot fotorealisme behoort, raakt deze opmerking een delicaat aspect van realistische kunst. Imitatie, natuurgetrouwe weergave, heeft hier zo’n grote plaats ingenomen dat de verbeelding verdrongen lijkt. Ik zou Mattingly spontaan gelijk geven, ware het niet dat ik – anders dan hij – getroffen ben door de schoonheid van dit schilderij.

De volgende blog: de werkelijkheid is er al en het paard van Alexander de Grote.

Gezien op de kaart

Kunstkaarten, kunstagenda’s en kalenders
Bekking&Blitz maakt de kunstkaarten van grote musea. Deze uitgever heeft ook allerlei kaarten van mijn werk uitgebracht. In prachtige vormgeving.

dubbele kaarten enveloppen

Roses

Roses
Een map met 10 dubbele kaarten en enveloppen.
Schilderen van een levende roos kan heel opwindend zijn. Soms, als je met je veldezeltje bij een roos zit, klapt er zomaar een blaadje open, de roos groeit door!
In de tuin hebben rozen elk een eigen karakter, ze ontplooien zich in verrassende vormen. Zo was er eens een driehoek.

roos schilderen kaart

Roses

Voor de roos gezeten kwam vanzelf de gedachte op: het mooiste van de roos is de roos zelf. Wil ik dat moois krijgen dan moet ik die roos schilderen, met alles er op en er aan. Dat is dus realisme.
Roses, te verzenden naar familie en vrienden. Een leuk cadeautje!

Museum Cards
Bekking&Blitz gaf ook dubbele kaarten van mijn werk uit in de serie Museum Cards. Dat doet me denken aan vroeger tijden toen kunstenaars hun schilderijen lieten copiëren in gravures om zoveel mogelijk hun werk en naam te verspreiden.

museumkaart

5 Museum Cards Bekking&Blitz

Ja, zo’n kaart, afkomstig van een schilderij, die dan de lange afstand heeft afgelegd van atelier naar galerie naar uitgever naar drukker naar museum/boekwinkel naar koper naar postbode naar deurmat: dat is natuurlijk… leuker dan internet. En in plaats van gravures zijn er nu dan die kunstkaarten.

museum postkaart kunst

5 Museum Cards Bekking&Blitz, 2

Art Agenda en Art Calender
Voor 2018 heeft Bekking&Blitz Art Agenda’s – ook als klein handzaam boekje – en Art Calenders uitgegeven. Daarin prijkt een pasteltekening van mij. In 2018 sta ik dan mooi tussen grote kunstenaars aller tijden… en loop ik naast mijn schoenen.

art, agenda, Gezuien van de Riet

Art Agenda, pastel van Gezien van de Riet

Weet u hoeveel plezier u me doet door kaarten en agenda of kalender te kopen, weg te geven, te versturen? Het is alles te koop in musea, zoals het Drents Museum, Museum de Buitenplaats, de betere boekwinkel, de Bijenkorf.

Concours

Met het schilderij Espitau, beukenbos in de Pyreneeën won ik de halve finale in de competitie ‘Figurativas 2017 – MEAM, Museo Europeo de Arte Moderno’.

Beukenbos Espitau Pyreneeën, tempera-olie-paneel, 40x60cm

2.400 kunstenaars uit 98 landen namen deel, waarvan 7 Nederlanders, en ik was een van hen. Niet de hele finale, maar wel hoera!

FACE-TRAC, er zit beweging in!

De beweging in de VS die aansluit bij de klassieke traditie gaat verder! Bijeenkomst in Miami, november 2017: Link
Ik ga er heen en heb er zin in!

 

 

Alles voor de kunst

Alles voor de kunst
Museum Møhlmann nodigde mij uit voor deelname aan de tentoonstelling Stapel op Vee. Mooi! Altijd al wilde ik paarden en koeien van de Pyreneeën schilderen. Ze zijn schitterend in dat landschap. Geen rotzooi daar. Schone lucht, weiden vol kruiden. Ik wandel er graag. Het oog schiet in de schilderstand zodra deze dieren verschijnen. De opwinding slaat toe bij spannende composities. Ik ren of sluip, onderwijl de camera openend, mijn blik op het tafereel gericht. Het moest een keer gebeuren: een kuiltje en ik viel. De enkel deed vreselijk pijn.

Wat moet dat?

Vlakbij stond een grote drinkbak waarin ik mijn enkel onderdompelde. De koeien kwamen op een drafje naar me toe en ik vreesde hun gewicht en grote horens… Ze gingen allemaal bij de andere helft van de bak staan, de ogen met grote wimpers op mij gericht: “Wat moet dat hier!?”
Hoe nu naar beneden? Mijn man zag een jogger,  ver weg. Uit alle macht blies hij op het alarmfluitje. De jogger jogde door. Na het derde signaal draaide hij zich toch om. Ik stak beide armen in de lucht, voor het noodsignaal. De reddende engel bleek van de Guardia Civil. Goed getraind kon hij me wel over de rivier dragen. Of moest ik achterblijven? Nee, ik sleepte me wel tussen de Nordic Walk stokken voort. Terug in het dorp verzekerde de dokter me: “Als u zoveel kilometer heeft kunnen lopen kan de enkel alleen maar verstuikt zijn.” Helaas, dit was geen feit, de enkel bleek gebroken. Keienpoten moet je hebben in de bergen!

Veulen in de Pyreneeën

Veulen in de Pyreneeën
Nee, dit veulen is geen paradepaardje en evenmin een wild paard. De benen zijn korter dan die van zijn Nederlandse familie. Het jonge beest heeft al flink ontwikkelde spieren want rotsen en kloven vereisen acrobatische vaardigheden. Hoe het ras heet kon ik zo gauw niet achterhalen. Dat zal het veulen een worst zijn. Over worst gesproken: het veulen is wel vee. Geen romantiek hier.

Merrie met veulen
Voor dit beeld zou ik zo twee gebroken enkels over hebben. Nou, moeilijkheden kwamen er toch wel. Oorspronkelijk stonden de paarden midden in het groen, terwijl ik ze voor me zag  in ruimtelijk blauw, een paardenparadijs. Voor paarden slaat dit natuurlijk nergens op, die hebben liever groen.
Ik maakte ontwerpen met Fotoshop. Het blauw kon een lucht zijn, maar ik wilde een berg. Een blauwe berg moet ver weg liggen; was die van mij dan niet veel te hoog, zat er niks tussen de paarden en die verre top?

Merrie met veulen

Tijdens het schilderen veranderde de berglijn voortdurend. Er kwamen bergen bij en anderen gingen weg. Dat is best fijn om te doen. Fijner dan die manen schilderen, dat is niet zo avontuurlijk en het gaat zo langzaam, vooral waar de haren in de war zitten. Vroeger, toen ik me veel minder om details bekommerde schoot het schilderen altijd zo lekker op. Maar, de weg naar het doel hoeft niet steeds plezierig te zijn, als het eindresultaat maar plezier geeft. Het onregelmatige, niet-schematische moet er ook zijn. Het concrete zit vaak in details. Wanneer houd je op met detaillering? Als verstarring begint. Maar ja.

Op de kop

De contouren van de bergen: moeten ze een echo zijn van de vormen van de paarden of is contrasteren beter? Sneeuwtoppen in de verte?
Ik houd het schilderij op de kop om onafhankelijk van de voorstelling om inzicht in de compositie te krijgen. Opeens vind ik wel dat er teveel groen-geel tegenover het blauw staat. Daarom komt er meer rots, witte rots van titaanwit met een beetje gebrande sienna er door. Dat steekt beter af tegen het blauw.
Het schilderij is nog niet af.

Galerie Petit

Droevig bericht
Ton van Dijk van Galerie Petit overleed in 2015. Zijn vrouw Dobs volgde hem eind 2017. De galerie wordt opgeheven. Het werk dat er in stock zat heb ik pas opgehaald.
Hoeveel goede galeries voor realistische kunst zijn er nu nog in Amsterdam? Op minder dan één hand te tellen. ‘That’s a shame!’, zoals een Amerikaans kunsthistoricus pas geleden zei. Amsterdam, in het land dat het realisme weer deed opbloeien…

stokpaardje

My hobbyhorse. Gezien van de Riet

Opmerkelijk
Galerie Staphorsius waar nu ook werk van mij hangt kreeg dit keer veel aandacht in de media: NRC, Telegraaf, Noordhollands Dagblad (twee keer). Een deel van de expositie was gewijd aan Rein Stuurman die de eerste vogelgids van Nederland illustreerde. Het bezoekersaantal is nu gemiddeld veertig per dag, al zes weken lang. Dat is zeker het dubbele van wat de galerie gewend is.
Op mijn stokpaardje gezeten zeg ik telkens weer: geven de media meer aandacht aan realistische kunst dan zou die er zoveel beter voor staan. Daarom moeten toekomstige kunstjournalisten weer goed worden opgeleid, daarom moeten de universiteiten … je weet wel.

 

Art Renewal Center en mijn stokpaardje

Hoera!
Het Art Renewal Center (ARC) heeft mij aangenomen als ARC Associate Living Master™!

Dit bericht verscheen in ARC Salon Update:

Post van Art Renewal Center

Post van Art Renewal Center

Vorig jaar werd ik finalist in een competitie van het Art Renewal Center (zie blog augustus 2015). Daarna werd ik uitgenodigd om te solliciteren. Ben je door vier jury’s heen dan krijg je een eigen gallery op de ARC-site. Die van mij is:
http://www.artrenewal.org/pages/artist.php?artistid=7562

De erkenning van het ARC betekent veel voor mij. Het is een grote eer om deel uit te maken van dit online museum. Je vindt er oude meesters en hedendaagse top kunstenaars als Jeremy Lipking, Jacob Collins, Max Ginsberg, en (de in Nederland actieve)  Joke Frima en Urban Larsson.

Logo ARC

Logo ARC

Klassieke traditie
Het ARC is een van de grootste online musea die de klassieke traditie in het vaandel dragen. Het omvat duizenden afbeeldingen van kunstwerken. Er is een sectie ‘levende kunstenaars’, en een enorme afdeling ‘dode meesters’. In dit geval wil ik best graag eens doorstromen.
Het ARC is opgericht in 2000 door Fred Ross, en heeft ook een fysiek museum met vooral negentiende eeuwse kunst.  Ross is een liefhebber van de Franse Salonkunstenaars die later in de vergetelheid raakten, zoals Alma Tadema die nu een expositie heeft in Het Fries Museum.
Heropleving van de klassieke traditie is het streven. Daartoe is een breed scala van activiteiten ontwikkeld: competities, publicaties van boeken, artikelen en instructiemateriaal, exposities, historisch onderzoek, nieuwsbrieven en de opbouw van een netwerk.

Onderwijs
Er wordt groot belang gehecht aan onderwijs. Het ARC toont een lange lijst van scholen, academies en studio’s waar ze goedkeuring aan heeft verleend. Voor studenten –nu al uit zo’n zestig landen– zijn er jaarlijkse competities met een beurs als prijs.

Studio Incaminati

International students. (Studio Incaminati)

Juliette Aristides: Secrets

Juliette Aristides: Secrets of Classical Painting

Er is een relatie met het Da Vinci Initiative, dat lesmateriaal voor het verwerven van klassieke vakbekwaamheid uitgeeft, bedoeld voor studenten en docenten.

In de twintigste eeuw bleef een handjevol kunstenaars trouw aan de klassieke kunst. Zij gaven de technische kennis door aan enkele tientallen opvolgers. Deze richtten weer hun eigen academie of atelier op en trainen nu honderden studenten. Momenteel is er sprake van een exponentiële groei.
Door die strategische keuze voor onderwijs via boeken, video’s en internet kan de klassieke traditie qua kennisoverdracht bijna niet meer verloren gaan. Dat is voor het eerst in de geschiedenis.

Wereldwijd netwerk
Het ARC timmert wereldwijd aan de weg en heeft een uitgebreid netwerk, waaronder TRAC, The Representational Art Conference, een beweging voor de hedendaagse klassieke traditie.

TRAC The Representational Art Conference

TRAC The Representational Art Conference

Er wordt samengewerkt met het MEAM, Museu Europeu d’Art Modern in Barcelona (modern betekent hier realistisch, figuratief) en meerdere klassieke academies zoals de Florence Academy of Art, die nu ook een vestiging in New York heeft.
Er is contact met kunstbladen, zoals Fine Art Connoisseur en PleinAir Magazine.

Fine Art Connoisseur

Fine Art Connoisseur

Winslow Homer in PleinAir Magazine

Winslow Homer in PleinAir Magazine

Davind Kassan in het MEAM

Davind Kassan in het MEAM

 

 

 

 

 

Mijn stokpaardje
Altijd heb ik een diepe wens gehad dat er een beweging zou komen om de hedendaagse klassieke kunst onuitroeibaar te laten wortelen in de maatschappij, om erkenning te verwerven op allerlei gebied waar dat nu nauwelijks het geval is: in universitaire kunstgeschiedenis en filosofie, in onderwijs en kunstonderwijs, in nationale musea, media en  overheidsbeleid.

stokpaardje

My hobbyhorse. Gezien van de Riet

In Nederland heeft het realisme haar bestaansrecht bewezen. Het zou ruimschoots aanwezig moeten zijn in de ‘officiële’ cultuur. Dat is niet zo.
Het is niet te geloven, maar een aantal filosofen had hier een diepe invloed. Zoals Lyotard die realisme en schoonheid als kitsch bestempelde. Het taboe op realisme is in de universitaire kunstgeschiedenis niet tot nauwelijks doorbroken. Als het wel zo is verneem ik dat graag.
Het is vreemd dat de media al ruim dertig jaar het realisme negeren. Zo goed als, hè? Het grote publiek heeft nauwelijks weet van de prachtige kunstwerken die zijn voortgebracht. Hen is cultuur vol schoonheid onthouden.
Frappant is dat wanneer een nationale krant wél eens aandacht geeft aan een expositie in een galerie het aantal bezoekers meteen stijgt, en de verkoop erbij.

Golven
Het is een wonder dat er in Nederland ondanks alle tegenwind zoveel is bereikt. Er kwamen steeds meer galeries, én een Realistenbeurs, én twee klassieke academies en ook nog kleinere scholen, én particuliere musea. In Europa is het Hollandse realisme waarschijnlijk het verst gekomen. Maar mede door de crisis is het kwetsbaarder geworden. Het is niet verankerd in belangrijke instituties. Dus het kan zomaar weer wegzakken, met slechts een Henk Helmantel als voetnoot in de kunstgeschiedenis.
‘Alles komt en gaat in golven, zo is de geschiedenis’, is wel eens het commentaar. Zeker, maar het is niet de wind die deze golven maakt. Het zijn de mensen. Daarom is het geweldig dat zovelen zich inspannen voor het realisme. Daarom is het geweldig dat het ARC bestaat.

Een ‘like’ voor mijn gallery op ARC? Kan geen kwaad!
http://www.artrenewal.org/pages/artist.php?artistid=7562

Der Weg ist das Ziel

Der Weg ist das Ziel

Vraag:
Een tractor met caravan eraan reed de camping op. Een boer uit Duitsland was op pelgrimstocht naar Santiago de Compostela.  Met mooie letters stond op de caravan: “Der Weg ist das Ziel”. Geldt dat ook voor de kunst?
Geef uw reactie!