Categorie archief: museum

museum voor realistische kunst

Imitatio et Inventio I. En meer

De paardenhemel

Soms gaat alles vanzelf, maar deze keer was het ploeteren geblazen. Het schilderij veranderde voortdurend, vooral vanwege de verdeling van het licht: hoeveel moet er naar de grond, de bergen de lucht? Het enige dat constant bleef waren de paarden. Ten slotte kwam ik terug bij een van de eerste varianten. Nu is het af.

merrie, veulen, bergen

Paardenhemel, tempera-olieverf-paneel, 50x70cm

Imitatio et Inventio I

Zoektocht

Hoewel ik in het begin van mijn schildersloopbaan veel experimenteerde werd ik almaar sterker aangetrokken tot realisme. Dit was in de tijd dat het werd afgewezen door de officiële kunstopvatting. Zelfs als het schilderij nauwelijks meer figuratief te noemen was. Ik ging nog een stap verder: realisme op het scherpst van de snede, natuurgetrouw, naturalistisch. Het was twijfelachtig – ook voor mijzelf – of dat wel serieuze kunst kon zijn. Naschilderen? Het dwong mij tot nadenken. Ik ontdekte dat de kwestie al door de oude Grieken werd bediscussieerd. Er kwam een lezing van. In mijn blogs zal ik er telkens een stukje van opdienen.
Hier het eerste deel.

Representatie en verbeelding in natuurgetrouw realisme

Dürer-imitate-figures

Dürer, A Draftsman Making a Perspective Drawing of a Woman

‘Imitatio et Inventio’ , nabootsing en verbeelding, zijn veel besproken begrippen in de kunstgeschiedenis. Vanuit mijn eigen schilderpraktijk en kunstgeschiedenis zal ik proberen dit in een nieuw licht te plaatsen.
Nabootsing en verbeelding waren onlosmakelijk met elkaar verbonden in de klassieke traditie. De inhoud van verbeelding en de techniek van nabootsing kregen steeds nieuwe gedaantes. Ook de verhouding tussen nabootsing en verbeelding wisselde voortdurend.
In de hedendaagse representatieve schilderkunst of, meer toegespitst, natuurgetrouw realisme dat zich van de klassieke beeldtaal bedient, bestaat nog altijd het spanningsveld tussen ‘Imitatio’ en ‘Inventio’.

Gerard Huysman, Straat in Utrecht, olie-paneel, 55x65cm

Eind oktober 2014 werd deze afbeelding van een werk van Gerard Huysman gepost op The Representational Art Group van Facebook. Het eerste commentaar was van Joel Mattingly:

Ik kan niet begrijpen waarom een kunstenaar zo hard zou werken om een schilderij als dit te maken dat zoveel op een foto lijkt. Daar zijn camera’s voor. Ik zie hier de bedrevenheid van de kunstenaar, maar niet de ziel.

Hij voegt er later nog aan toe:

Begrijp me niet verkeerd, deze kunstenaar heeft een waanzinnige vaardigheid! (…) … realisme bestaat in de werkelijkheid en in foto’s, en hoewel ik denk dat we allemaal de vakbekwaamheid die bij fotorealisme komt kijken, kunnen waarderen, vind ik het behoorlijk saai om te zien.

Afgezien van het feit dat dit schilderij niet tot fotorealisme behoort, raakt deze opmerking een delicaat aspect van realistische kunst. Imitatie, natuurgetrouwe weergave, heeft hier zo’n grote plaats ingenomen dat de verbeelding verdrongen lijkt. Ik zou Mattingly spontaan gelijk geven, ware het niet dat ik – anders dan hij – getroffen ben door de schoonheid van dit schilderij.

De volgende blog: de werkelijkheid is er al en het paard van Alexander de Grote.

Gezien op de kaart

Kunstkaarten, kunstagenda’s en kalenders
Bekking&Blitz maakt de kunstkaarten van grote musea. Deze uitgever heeft ook allerlei kaarten van mijn werk uitgebracht. In prachtige vormgeving.

dubbele kaarten enveloppen

Roses

Roses
Een map met 10 dubbele kaarten en enveloppen.
Schilderen van een levende roos kan heel opwindend zijn. Soms, als je met je veldezeltje bij een roos zit, klapt er zomaar een blaadje open, de roos groeit door!
In de tuin hebben rozen elk een eigen karakter, ze ontplooien zich in verrassende vormen. Zo was er eens een driehoek.

roos schilderen kaart

Roses

Voor de roos gezeten kwam vanzelf de gedachte op: het mooiste van de roos is de roos zelf. Wil ik dat moois krijgen dan moet ik die roos schilderen, met alles er op en er aan. Dat is dus realisme.
Roses, te verzenden naar familie en vrienden. Een leuk cadeautje!

Museum Cards
Bekking&Blitz gaf ook dubbele kaarten van mijn werk uit in de serie Museum Cards. Dat doet me denken aan vroeger tijden toen kunstenaars hun schilderijen lieten copiëren in gravures om zoveel mogelijk hun werk en naam te verspreiden.

museumkaart

5 Museum Cards Bekking&Blitz

Ja, zo’n kaart, afkomstig van een schilderij, die dan de lange afstand heeft afgelegd van atelier naar galerie naar uitgever naar drukker naar museum/boekwinkel naar koper naar postbode naar deurmat: dat is natuurlijk… leuker dan internet. En in plaats van gravures zijn er nu dan die kunstkaarten.

museum postkaart kunst

5 Museum Cards Bekking&Blitz, 2

Art Agenda en Art Calender
Voor 2018 heeft Bekking&Blitz Art Agenda’s – ook als klein handzaam boekje – en Art Calenders uitgegeven. Daarin prijkt een pasteltekening van mij. In 2018 sta ik dan mooi tussen grote kunstenaars aller tijden… en loop ik naast mijn schoenen.

art, agenda, Gezuien van de Riet

Art Agenda, pastel van Gezien van de Riet

Weet u hoeveel plezier u me doet door kaarten en agenda of kalender te kopen, weg te geven, te versturen? Het is alles te koop in musea, zoals het Drents Museum, Museum de Buitenplaats, de betere boekwinkel, de Bijenkorf.

Concours

Met het schilderij Espitau, beukenbos in de Pyreneeën won ik de halve finale in de competitie ‘Figurativas 2017 – MEAM, Museo Europeo de Arte Moderno’.

Beukenbos Espitau Pyreneeën, tempera-olie-paneel, 40x60cm

2.400 kunstenaars uit 98 landen namen deel, waarvan 7 Nederlanders, en ik was een van hen. Niet de hele finale, maar wel hoera!

FACE-TRAC, er zit beweging in!

De beweging in de VS die aansluit bij de klassieke traditie gaat verder! Bijeenkomst in Miami, november 2017: Link
Ik ga er heen en heb er zin in!

 

 

Alles voor de kunst

Alles voor de kunst
Museum Møhlmann nodigde mij uit voor deelname aan de tentoonstelling Stapel op Vee. Mooi! Altijd al wilde ik paarden en koeien van de Pyreneeën schilderen. Ze zijn schitterend in dat landschap. Geen rotzooi daar. Schone lucht, weiden vol kruiden. Ik wandel er graag. Het oog schiet in de schilderstand zodra deze dieren verschijnen. De opwinding slaat toe bij spannende composities. Ik ren of sluip, onderwijl de camera openend, mijn blik op het tafereel gericht. Het moest een keer gebeuren: een kuiltje en ik viel. De enkel deed vreselijk pijn.

Wat moet dat?

Vlakbij stond een grote drinkbak waarin ik mijn enkel onderdompelde. De koeien kwamen op een drafje naar me toe en ik vreesde hun gewicht en grote horens… Ze gingen allemaal bij de andere helft van de bak staan, de ogen met grote wimpers op mij gericht: “Wat moet dat hier!?”
Hoe nu naar beneden? Mijn man zag een jogger,  ver weg. Uit alle macht blies hij op het alarmfluitje. De jogger jogde door. Na het derde signaal draaide hij zich toch om. Ik stak beide armen in de lucht, voor het noodsignaal. De reddende engel bleek van de Guardia Civil. Goed getraind kon hij me wel over de rivier dragen. Of moest ik achterblijven? Nee, ik sleepte me wel tussen de Nordic Walk stokken voort. Terug in het dorp verzekerde de dokter me: “Als u zoveel kilometer heeft kunnen lopen kan de enkel alleen maar verstuikt zijn.” Helaas, dit was geen feit, de enkel bleek gebroken. Keienpoten moet je hebben in de bergen!

Veulen in de Pyreneeën

Veulen in de Pyreneeën
Nee, dit veulen is geen paradepaardje en evenmin een wild paard. De benen zijn korter dan die van zijn Nederlandse familie. Het jonge beest heeft al flink ontwikkelde spieren want rotsen en kloven vereisen acrobatische vaardigheden. Hoe het ras heet kon ik zo gauw niet achterhalen. Dat zal het veulen een worst zijn. Over worst gesproken: het veulen is wel vee. Geen romantiek hier.

Merrie met veulen
Voor dit beeld zou ik zo twee gebroken enkels over hebben. Nou, moeilijkheden kwamen er toch wel. Oorspronkelijk stonden de paarden midden in het groen, terwijl ik ze voor me zag  in ruimtelijk blauw, een paardenparadijs. Voor paarden slaat dit natuurlijk nergens op, die hebben liever groen.
Ik maakte ontwerpen met Fotoshop. Het blauw kon een lucht zijn, maar ik wilde een berg. Een blauwe berg moet ver weg liggen; was die van mij dan niet veel te hoog, zat er niks tussen de paarden en die verre top?

Merrie met veulen

Tijdens het schilderen veranderde de berglijn voortdurend. Er kwamen bergen bij en anderen gingen weg. Dat is best fijn om te doen. Fijner dan die manen schilderen, dat is niet zo avontuurlijk en het gaat zo langzaam, vooral waar de haren in de war zitten. Vroeger, toen ik me veel minder om details bekommerde schoot het schilderen altijd zo lekker op. Maar, de weg naar het doel hoeft niet steeds plezierig te zijn, als het eindresultaat maar plezier geeft. Het onregelmatige, niet-schematische moet er ook zijn. Het concrete zit vaak in details. Wanneer houd je op met detaillering? Als verstarring begint. Maar ja.

Op de kop

De contouren van de bergen: moeten ze een echo zijn van de vormen van de paarden of is contrasteren beter? Sneeuwtoppen in de verte?
Ik houd het schilderij op de kop om onafhankelijk van de voorstelling om inzicht in de compositie te krijgen. Opeens vind ik wel dat er teveel groen-geel tegenover het blauw staat. Daarom komt er meer rots, witte rots van titaanwit met een beetje gebrande sienna er door. Dat steekt beter af tegen het blauw.
Het schilderij is nog niet af.

Galerie Petit

Droevig bericht
Ton van Dijk van Galerie Petit overleed in 2015. Zijn vrouw Dobs volgde hem eind 2017. De galerie wordt opgeheven. Het werk dat er in stock zat heb ik pas opgehaald.
Hoeveel goede galeries voor realistische kunst zijn er nu nog in Amsterdam? Op minder dan één hand te tellen. ‘That’s a shame!’, zoals een Amerikaans kunsthistoricus pas geleden zei. Amsterdam, in het land dat het realisme weer deed opbloeien…

stokpaardje

My hobbyhorse. Gezien van de Riet

Opmerkelijk
Galerie Staphorsius waar nu ook werk van mij hangt kreeg dit keer veel aandacht in de media: NRC, Telegraaf, Noordhollands Dagblad (twee keer). Een deel van de expositie was gewijd aan Rein Stuurman die de eerste vogelgids van Nederland illustreerde. Het bezoekersaantal is nu gemiddeld veertig per dag, al zes weken lang. Dat is zeker het dubbele van wat de galerie gewend is.
Op mijn stokpaardje gezeten zeg ik telkens weer: geven de media meer aandacht aan realistische kunst dan zou die er zoveel beter voor staan. Daarom moeten toekomstige kunstjournalisten weer goed worden opgeleid, daarom moeten de universiteiten … je weet wel.

 

Art Renewal Center en mijn stokpaardje

Hoera!
Het Art Renewal Center (ARC) heeft mij aangenomen als ARC Associate Living Master™!

Dit bericht verscheen in ARC Salon Update:

Post van Art Renewal Center

Post van Art Renewal Center

Vorig jaar werd ik finalist in een competitie van het Art Renewal Center (zie blog augustus 2015). Daarna werd ik uitgenodigd om te solliciteren. Ben je door vier jury’s heen dan krijg je een eigen gallery op de ARC-site. Die van mij is:
http://www.artrenewal.org/pages/artist.php?artistid=7562

De erkenning van het ARC betekent veel voor mij. Het is een grote eer om deel uit te maken van dit online museum. Je vindt er oude meesters en hedendaagse top kunstenaars als Jeremy Lipking, Jacob Collins, Max Ginsberg, en (de in Nederland actieve)  Joke Frima en Urban Larsson.

Logo ARC

Logo ARC

Klassieke traditie
Het ARC is een van de grootste online musea die de klassieke traditie in het vaandel dragen. Het omvat duizenden afbeeldingen van kunstwerken. Er is een sectie ‘levende kunstenaars’, en een enorme afdeling ‘dode meesters’. In dit geval wil ik best graag eens doorstromen.
Het ARC is opgericht in 2000 door Fred Ross, en heeft ook een fysiek museum met vooral negentiende eeuwse kunst.  Ross is een liefhebber van de Franse Salonkunstenaars die later in de vergetelheid raakten, zoals Alma Tadema die nu een expositie heeft in Het Fries Museum.
Heropleving van de klassieke traditie is het streven. Daartoe is een breed scala van activiteiten ontwikkeld: competities, publicaties van boeken, artikelen en instructiemateriaal, exposities, historisch onderzoek, nieuwsbrieven en de opbouw van een netwerk.

Onderwijs
Er wordt groot belang gehecht aan onderwijs. Het ARC toont een lange lijst van scholen, academies en studio’s waar ze goedkeuring aan heeft verleend. Voor studenten –nu al uit zo’n zestig landen– zijn er jaarlijkse competities met een beurs als prijs.

Studio Incaminati

International students. (Studio Incaminati)

Juliette Aristides: Secrets

Juliette Aristides: Secrets of Classical Painting

Er is een relatie met het Da Vinci Initiative, dat lesmateriaal voor het verwerven van klassieke vakbekwaamheid uitgeeft, bedoeld voor studenten en docenten.

In de twintigste eeuw bleef een handjevol kunstenaars trouw aan de klassieke kunst. Zij gaven de technische kennis door aan enkele tientallen opvolgers. Deze richtten weer hun eigen academie of atelier op en trainen nu honderden studenten. Momenteel is er sprake van een exponentiële groei.
Door die strategische keuze voor onderwijs via boeken, video’s en internet kan de klassieke traditie qua kennisoverdracht bijna niet meer verloren gaan. Dat is voor het eerst in de geschiedenis.

Wereldwijd netwerk
Het ARC timmert wereldwijd aan de weg en heeft een uitgebreid netwerk, waaronder TRAC, The Representational Art Conference, een beweging voor de hedendaagse klassieke traditie.

TRAC The Representational Art Conference

TRAC The Representational Art Conference

Er wordt samengewerkt met het MEAM, Museu Europeu d’Art Modern in Barcelona (modern betekent hier realistisch, figuratief) en meerdere klassieke academies zoals de Florence Academy of Art, die nu ook een vestiging in New York heeft.
Er is contact met kunstbladen, zoals Fine Art Connoisseur en PleinAir Magazine.

Fine Art Connoisseur

Fine Art Connoisseur

Winslow Homer in PleinAir Magazine

Winslow Homer in PleinAir Magazine

Davind Kassan in het MEAM

Davind Kassan in het MEAM

 

 

 

 

 

Mijn stokpaardje
Altijd heb ik een diepe wens gehad dat er een beweging zou komen om de hedendaagse klassieke kunst onuitroeibaar te laten wortelen in de maatschappij, om erkenning te verwerven op allerlei gebied waar dat nu nauwelijks het geval is: in universitaire kunstgeschiedenis en filosofie, in onderwijs en kunstonderwijs, in nationale musea, media en  overheidsbeleid.

stokpaardje

My hobbyhorse. Gezien van de Riet

In Nederland heeft het realisme haar bestaansrecht bewezen. Het zou ruimschoots aanwezig moeten zijn in de ‘officiële’ cultuur. Dat is niet zo.
Het is niet te geloven, maar een aantal filosofen had hier een diepe invloed. Zoals Lyotard die realisme en schoonheid als kitsch bestempelde. Het taboe op realisme is in de universitaire kunstgeschiedenis niet tot nauwelijks doorbroken. Als het wel zo is verneem ik dat graag.
Het is vreemd dat de media al ruim dertig jaar het realisme negeren. Zo goed als, hè? Het grote publiek heeft nauwelijks weet van de prachtige kunstwerken die zijn voortgebracht. Hen is cultuur vol schoonheid onthouden.
Frappant is dat wanneer een nationale krant wél eens aandacht geeft aan een expositie in een galerie het aantal bezoekers meteen stijgt, en de verkoop erbij.

Golven
Het is een wonder dat er in Nederland ondanks alle tegenwind zoveel is bereikt. Er kwamen steeds meer galeries, én een Realistenbeurs, én twee klassieke academies en ook nog kleinere scholen, én particuliere musea. In Europa is het Hollandse realisme waarschijnlijk het verst gekomen. Maar mede door de crisis is het kwetsbaarder geworden. Het is niet verankerd in belangrijke instituties. Dus het kan zomaar weer wegzakken, met slechts een Henk Helmantel als voetnoot in de kunstgeschiedenis.
‘Alles komt en gaat in golven, zo is de geschiedenis’, is wel eens het commentaar. Zeker, maar het is niet de wind die deze golven maakt. Het zijn de mensen. Daarom is het geweldig dat zovelen zich inspannen voor het realisme. Daarom is het geweldig dat het ARC bestaat.

Een ‘like’ voor mijn gallery op ARC? Kan geen kwaad!
http://www.artrenewal.org/pages/artist.php?artistid=7562

Der Weg ist das Ziel

Der Weg ist das Ziel

Vraag:
Een tractor met caravan eraan reed de camping op. Een boer uit Duitsland was op pelgrimstocht naar Santiago de Compostela.  Met mooie letters stond op de caravan: “Der Weg ist das Ziel”. Geldt dat ook voor de kunst?
Geef uw reactie!