Categorie archief: representational art

Imitation and Imagination 2, TRAC2018. Nieuws


Imitation and Imagination 2, TRAC2018

Dürer, how to imitate complex figures

Dürer, A Draftsman Making a Perspective Drawing of a Woman.jpg

 

In mei 2018 gaf ik een lezing, Imitation and Imagination, voor TRAC2018 (The Representational Art Conference) in Nederland, samen met Ernst van de Wetering, belangrijkste Rembrandt autoriteit ter wereld. Zijn bijdrage ging over Rembrandt en het onderscheiden van kwaliteit in de kunst. Hij vergeleek werken van Rembrandt met die van leerlingen. Zijn lezing was gebaseerd op:

A  CORPUS  OF  REMBRANDT  PAINTINGS  Volume  V  Chapter  IV  met de titel:  On  quality:  Comparative  remarks  on  the  function  of  Rembrandt’s  pictorial  mind  (pp.  283  –  310).  Freely  accessible  in  The  Rembrandt Database:

http://rembrandtdatabase.org/literature/corpus?tmpl=pdf&pdf=/images/corpus/CorpusRembrandt_5.pdf

 

Rembrandt, Abraham's sacrifice and Unknown, Abraham's sacrifice

Rembrandt, Abraham’s sacrifice and
Unknown, Abraham’s sacrifice

Mijn lezing betrof natuurgetrouw realisme, het spanningsveld tussen imitatie en verbeelding in de klassieke kunst, ook in zijn hedendaagse variant.
Naturalisme is een van de vele uitingen van realisme, eentje met een hoge graad van imitatie.
Een commentaar in facebook (28-10-2014) op een zeer realistisch schilderij spreekt boekdelen:

Huysman. Street in Utrecht i

Gerard Huysman. Utrecht, street in backlight, oil on panel, 2013

‘Ik kan niet begrijpen waarom een kunstenaar zo hard zou werken om een schilderij als dit te maken dat zoveel op een foto lijkt. Daar zijn camera’s voor. Ik zie hier de bedrevenheid van de kunstenaar, maar niet de ziel.’

Dit soort opinies hoor je vaak. Want zeg zelf: verdringt naturalisme niet de verbeelding? Exact! Geen ziel, geen artistieke creativteit! En daarover gaat deze discussie.
Ik ga de mening bestrijden dat verbeelding in het naturalisme ontbreekt.

 

Deel 1 van de lezing staat in mijn blog van augustus 2017 (zie Archief).
Deel 2 van Imitatie en Verbeelding volgt nu.

Bovengenoemde kritiek raakte toch aan mijn twijfels over eigen werk. Allerlei vragen lieten me jarenlang niet los:
● Is naturalistische kunst eigenlijk hetzelfde als kopiëren?
● Is het een lagere kunstvorm? Saai?
● Veel mensen houden van dit soort werk, maar dat betekent niet dat het relevante kunst is.
● Voegt het iets toe? Tenslotte is de echte wereld er al. Daar moet je iets mee doen, aan toevoegen.
● Moet je je persoonlijke gevoelens niet in je kunst leggen?

drawing I don't know any more

I don’t know any more, pencil-eraser-paper

Goede kunst, wie beoordeelt dat?

Het hedendaagse realisme in Nederland bloeit nu al zo’n dertig jaar. Dat is heel bijzonder in Europa. Toch wordt doorgaans deze kunst nog steeds door de officiële kunstinstellingen en media genegeerd, of erger, verworpen. Na dertig jaar is dat heel vreemd. Een cultuurschat wordt zo aan het grotere publiek onthouden.

Februari dit jaar nog schreef Joyce Roodnat in de NRC over exposanten in Museum More, waaraan ook Henk Helmantel deelnam:

“Dick Ket lijkt een realist, maar eigenlijk valt hij bij de andere drie uit de toon, met zijn ostentatieve nieuwsgierigheid naar de abstracte kracht van kleuren en composities. Mankes en Verster attaqueren hun onderwerp eigengereid en in spagaat: ze verbeelden het steevast teder en heftig tegelijk. Henk Helmantel is daarentegen een zakelijke realist. Precisie is leidraad, gevoel wil hij er niet bij hebben. Dat houdt hij voor zichzelf.
Vergelijk deze vier kopstukken en je ziet dat het realisme gevaarlijk is. Virtuositeit is geboden. Maar ‘net een foto’ is géén compliment. ‘Net echt’ nog minder. De realistische kunstenaar moet bereid zijn zich bloot te geven, anders wordt zijn schilderij een plaatje.”1)

Henk Helmantel. Stillife with Cheese and Eggs

Henk Helmantel. Stillife with Cheese and Eggs, oil on panel, 1987, Collection Museum MORE. Photo Art Revisited.

Ik heb niets tegen persoonlijke gevoelens in de kunst. Het is een romantisch concept en er zijn prachtige romantische kunstwerken gemaakt. Maar er lijkt een consensus te bestaan dat persoonlijkheid, gevoelens van de kunstenaar altijd boven alles gaan, terwijl andere benaderingen uitgesloten worden of verworpen. Terwijl Helmantel zich richt op pure schoonheid, of in zijn eigen woorden, het hemelse.
Hoewel niet helemaal hetzelfde, doet het me denken aan Giorgio Vasari die erop wees dat naast imitatie en inventie goede kunst ook stijl en maniera moest bezitten, een persoonlijke artistieke elegante stijl.2) Het is waar: een eigen stijl voegt iets toe aan de kunst.

Goed, je zou kunnen zeggen dat mijn ontwikkeling tot nu toe precies de verkeerde kant op is gegaan. Zo’n twintig jaar geleden schilderde ik De schilderes en haar model, zie de afbeelding links. Rechts een recenter werk: Daphne. Het is gegaan van een losse toets, vrije kleuren en vrije verbeelding naar naturalisme. En naturalisme is minder gericht op stijl en handschrift.

Van de Riet, Drawing Model and Daphne

Gezien van de Riet. Left: Drawing her model, acryl/oil on linnen, 1996, and right: Daphne, oil on canvas, 2016

Ja, in mijn beginjaren experimenteerde ik veel en was mijn handschrift doorgaans zeer persoonlijk en spontaan. Werken van die periode zullen nooit versleten worden voor kopieën of foto’s. Waarom had ik in ’s hemels naam gekozen voor een meer natuurgetrouwe schildertrant? Dat heeft de zaken alleen maar gecompliceerd!
Het gekke was: ik kon er niks aan doen. Meer en meer wilde ik de schoonheid die ik zag vieren, die moest ik mij eigen maken.

De Oude Grieken

Zou het zo kunnen zijn dat de geschiedenis van de kunst al eerder discussies had meegemaakt over deze kwestie? Ik begon een zoektocht.
De Oude Grieken hadden grote waardering voor het naturalistische detail. Vogels moesten geschilderde druiven als echt zien en er op pikken. Een anekdote over Apelles illustreert duidelijk hun bewondering voor nabootsing. Het paard dat hij schilderde was zo levensecht, dat het paard van Alexander de Grote spontaan gehinnikt zou hebben toen hij het zag.

De Grieken hadden duidelijke opvattingen over verbeelding. De kunstenaar moest de platonische Idee voor ogen hebben, de volmaakte vorm, de bovennatuurlijke schoonheid van het object dat hij wilde weergeven. Dat kwam niet zomaar tot stand, want modellen waren slechts gewone stervelingen. Zelfs het mooiste menselijke lichaam kon dikke enkels hebben. Nou, in dat geval moest je de enkels van iemand anders nemen! Door zo te idealiseren zou de kunstenaar de pure nabootsing overstijgen.
Dus daar hebben we het: Imitatie en Verbeelding…

Aphrodite and Alexander as Hunter.jpg

After Praxiteles. Aphrodite, and After Lysippus. Alexander as hunter, both 4th century BC

Maar plotseling sprong ik overeind. Ik las over de beeldhouwer Lysippus, die werkte aan het hof van Alexander. Hij wilde overbrengen wat hij zag op een naturalistische manier! Niet door de bestaande, door de oude meesters ontwikkelde regels na te volgen over de volmaakte schoonheid, maar door zijn eigen waarneming. We weten weinig met zekerheid over Lysippus. Maar het aan hem toegeschreven beeld, Alexander de jager, toont zonneklaar een naturalistisch realisme. Nog altijd genieten ontelbare mensen er van.
Ik was blij met deze Lysippus.

1) Roodnat, Joyce. “Met drift geschilderde ‘kleine onderwerpen’ “. NRC, 2018-02-28.
2) Vasari, Giorgio. Lives of the Artists. Volume 1. Introduction by George Bull. London, 1987. p. 19-20.
Imitatie en Verbeelding gaat verder in de volgende blogs.

Galería Artelibre, ‘twenty years, in 20×20’

Galería Artelibre

Galería Artelibre

Galería Artelibre nodigde me uit om aan diens virtuele galerie deel te nemen, in de categorie ‘Grandes Autores’. Deze Spaanse galerie heeft kunstenaars op de site als Anders Zorn, Natalie Holland, David Kassan.

Galería Artelibre Artistas del mes

De galerie timmert al twintig jaar aan de weg voor realisme, op internationaal niveau. Dat steelt mijn hart! Om het twintigjarig bestaan te vieren komt er een expositie ‘Twenty years, in 20×20’, – alle werken van 20x20cm -, die verschillende steden in Spanje aandoet, waaronder Barcelona, in het MEAM, Museo Europeo de Arte Moderno. Mijn werk doet ook mee!

Link: http://artelibre.net/autor/27050

Kunstkaarten, kalender en agenda

Kunst uitgever Bekking&Blitz heeft agenda’s en kalenders voor 2019 uitgebracht. Mijn werk staat er ook in, tussen kunstenaars als Sorolla, Sargent, Kenne Grégoire.

Kunst weekalender en aganda's Bekking&Blitz

Kunst weekalender en aganda’s Bekking&Blitz

In Brugge ontdekte ik een kunstkaart van mijn werk in het Groeningemuseum; ik mocht het niet fotograferen, maar toen ik het toch deed, draaide de beambte zijn hoofd even de andere kant op. Sympathiek!
In het Drents Museum zag ik ook een kunstkaart van mij, plus mijn boek. Stimulerend!

Het zijn de kleine dingen die het doen. Koopt u eens zo’n agenda, kalender, of kaart? Dan doet u mij een groot plezier! Het helpt de zo nodige naamsbekendheid.

Groeninge en Drents Museum cards and book Gezien van de Riet

Groeninge en Drents Museum cards and book

 

TRAC2018, sweeping art movement

TRAC2018, The Representational Art Conference in Holland
Gezien van de Riet. Met een artikel van Lorena Kloosterboer

TRAC2018, The Representational Art Conference, was voor het eerst in Europa, en wel in het land van Rembrandt.
De conferentie ging gepaard met de expositie ‘Classical Art’, Zaailand, Frisian Gallery, Leeuwarden, 1 mei tot 24 juni. Mijn ‘Duinen in de sneeuw’ hangt er ook.

Dunes-snow-alkyd-oil-panel

Dunes with snow, alkyd and oil on panel, 150x100cm. Gezien van de Riet

Enkele indrukken van TRAC2018:

Classical-Art-Exhibition-trac2018-Max-Ginsburg-Allessanra-Marrucchi

Classical Art Exhibition, Gezien van de Riet, Ernst van de Wetering. Max Ginsburg lecturing. Allessandra Marrucchi, selected in Classical Art Competition

realist-Helmantel-demo-interpreter-Jeroen-Strengers. Henk Helmantel's demo

trac-movement-tempera-course

Joke Frima, Lorena Kloosterboer, Gezien van de Riet, Gerard Huysman. After Esther Leuvenink’s tempera lesson.

TRAC2018-Wagner-lecture-David-Molesky-lecture

Corinna Wagner’s lecture. David Molesky’s lecture

Ernst van de Wetering en ik gaven samen een lezing. Ernst van de Wetering over het kunnen beoordelen van de kwaliteit van een kunstwerk, waarbij hij schilderijen van Rembrandt zelf en van zijn leerlingen vergelijkt.
In de eerst volgende blog komt mijn lezing ‘Imitatio et Inventio’ aan bod.

Nu een verslag van TRAC2018,  A movement is sweeping the art world, geschreven door Lorena Kloosterboer voor Poets and Artists: https://www.poetsandartists.com/magazine/2018/5/11/kloosterboer-on-trac-2018
Jeroen Strengers vertaalde het in het Nederlands en Spaans, te lezen op deze blog.

Een beweging trekt door de kunstwereld
Lorena Kloosterboer

The Representational Art Conference 2018 –de Realistische Kunstconferentie 2018, kortweg TRAC2018– werd gehouden van 1 tot 4 mei in Leeuwarden. Het motto van TRAC: ‘A movement is sweeping the art world’ (‘Een beweging trekt over de kunstwereld’) begroet de dialoog van opwindende ideeën en nieuwe ontwikkelingen in de realistische kunst van de 21e eeuw. De overkoepelende term ‘representational art’ wordt door TRAC gedefinieerd als een grote verscheidenheid van op vaardigheden gebaseerd werk in een breed scala van technieken gegrondvest op herkenbare weergaven van de werkelijkheid, die –hoewel dood en irrelevant verklaard door de ‘kunstpolitie’– overduidelijk een langzame maar zekere wedergeboorte beleven. TRAC is één van de bewegingen en instituties die zich momenteel bezighouden met het gebrek aan kritische waardering met betrekking tot realistische kunst en die de kwaliteit, het belang en de academische standaarden ervan willen bevorderen door niet-doctrinaire bijeenkomsten.

Michael-Pearce-lecture-The-Representational-Art-Conference

Michael Pearce giving his lecture

Kunstenaars, wetenschappers, schrijvers, docenten,  historici, filosofen, kunstcritici, beroepsmensen van musea en galeries en kunstverzamelaars kwamen van over de hele wereld bijeen om paneldiscussies, toespraken, paper presentaties, tentoonstellingen en demonstraties bij te wonen. Er werd in het bijzonder aandacht geschonken aan de uitwisseling van ideeën met betrekking tot de beoordeling van artistieke kwaliteit, met een speciale focus op de waarde en het bereik van op vaardigheden gebaseerd kunstonderwijs. Kunstopleidingen van over de hele wereld waren uitgenodigd met als doel om ze samen te brengen in een internationaal verbond. Eén van de vele interessante onderwerpen van TRAC was de rol van de realistische kunstenaar in de 21e eeuw en hoe op vaardigheden gebaseerde kunst verder moet om relevant te zijn in dit nieuwe tijdvak.

De meeste activiteiten vonden plaats in de conferentieruimten van het WTC Leeuwarden en overlapten elkaar vaak in de tijd, zodat de deelnemers moesten kiezen welke onderwerpen hen het meest aanspraken – bij verschillende gelegenheden voelde ik me in tweestrijd staan over welke activiteit ik zou bijwonen en wenste ik dat ik op twee plaatsen tegelijk kon zijn. De agenda bood een schat aan fascinerende onderwerpen gepresenteerd door prominente sprekers, filosofen van naam en wereldberoemde kunstenaars – het is een zeldzaamheid om zoveel uitzonderlijk erudiete mensen in één locatie bijeen te zien en het voelde als een geschenk om ze te kunnen ontmoeten en spreken.

Gelukkig werkte het Nederlandse weer voor de verandering een keer mee, want niet alle activiteiten vonden binnen plaats. Er waren ook uitjes, zoals een tochtje door de grachten van Leeuwarden met bootjes die ons voerden naar de opening van de Classical Art Exhibition in de Frisian Gallery Zaailand, ingeleid door Peter Trippi, vlakbij het Fries Museum waar een tentoonstelling van M.C. Escher wordt gehouden. Op de laatste dag hebben we nog drie musea bezocht, waarover later meer.

TRAC-en-barcazas

First of many barges taking attendees to the Classical Art Exhibition – photo © Corinna Wagner

Als gevolg van deze bezielende ervaring voelde ik me geïnspireerd om erover te schrijven – om het in zekere zin opnieuw te beleven. Het punt is dat ik binnen deze beperkte ruimte onmogelijk recht kan doen om deze vier schitterende dagen adequaat te beschrijven, dus ik leg me erbij neer om een beknopt verslag te schrijven in de hoop dat het lezers inspireert om de volgende TRAC bij te wonen. Bijzondere dank gaat uit naar Annelies Meester voor haar harde werk en vriendelijke gastvrijheid gedurende de conferentie. Ik vraag excuus aan degenen die ik niet bij naam noem, maar die aan deze conferentie hebben bijgedragen met hard werken, intelligente inzichten, krachtige dialogen, prachtige kunst en warme kameraadschap.

Vanaf het moment van mijn aankomst hing er een tastbare opwinding in de de lucht, waarschijnlijk deels vanwege het feit dat deze conferentie een veilige haven was voor realistische kunstenaars die zich volledig konden richten op belangrijke zaken in plaats van steeds hun stilistische keuzes te moeten verdedigen. TRAC2018 schiep een gevoel van gemeenschap, identificatie en betrokkenheid, wat niet alleen emotioneel belangrijk is maar ook in hoge mate stimulerend voor realistische kunstenaars zoals ik, die de meeste tijd achter gesloten deuren werken.

trac2018-art-movement

Tom Hageman, Michael Pearce, and Peter Trippi in front of Joke Frima’s painting – photo © Xandra Donders

Zoals te verwachten met groepsdynamica waren er aanvaringen van ego’s en, belangrijker nog, botsingen van verschillende ideeën die leidden tot intense debatten die de participatie zo stimulerend en tot nadenken stemmend maakte. Het is duidelijk dat er geen reden zou zijn om bijeen te komen als iedereen het bij voorbaat overal over eens was. Meestal was er overvloedige openheid en de wil om elkaar te begrijpen en nieuwe ideeën in de praktijk te brengen. Dit is waar TRAC voor mij over gaat. Maar je hoeft me niet op mijn woord te geloven – ik zal anderen laten spreken over hun TRAC2018 ervaring.

 

trac2018-virgil-elliot-and-joseph-bravo-trac2018

Virgil Elliot and Joseph Bravo, with Michael Pearce and Odd Nerdrum in the background

Michael Pearce, medeoprichter van TRAC en gepassioneerde drijvende kracht achter deze beweging zei me: “TRAC is fantastisch – dit is waar je andere mensen kunt vinden die begrijpen waarom je zo opgewonden bent over het overbrengen van verf en klei in mooie vormen. Het is een gemeenschap. Het is uitdagend, opwindend, en geweldig. Ik houd ervan om nieuwe mensen te ontmoeten die nieuwe ideeën in het gesprek brengen over hoe realistische kunst de 21e-eeuwse kunst aan het veranderen is.” Pearce is vooral blij met de resultaten van de bijeenkomst van dit jaar: “Er was een echte kracht in de conferentie – een magisch gevoel van transformatie. We zijn een nieuwe richting ingegaan. Er is een nieuw gevoel van ontluikende vrijheid in onze kunstproductie.”

Michael-Pearce-TRAC2018-The-Representational-Art-Conference

Michael Pearce – photo © Corinna Wagner

Corinna Wagner, Associate Professor in Literatuur en Visuele Cultuur aan de Universiteit van Exeter, en ook fotograaf, gaf een fascinerende keynote lezing getiteld ‘Het Anatomische Oog: Realisme en het Lichaam in de Visuele Cultuur’ begeleid door een betoverende diapresentatie. Wagner beschreef haar ervaring enthousiast: “Ik heb heel veel conferenties en symposia en bijeenkomsten bezocht en ik heb nooit zo’n gevoel van gemeenschap en collegialiteit meegemaakt als op TRAC2018. Het mooie is dat iedereen een liefde voor realistische kunst deelt, maar er is veel debat en een gezond verschil van mening over alles, zelfs over wat het precies is. We hebben gedebatteerd over de verschillen tussen figuratieve kunst en moderne (en/of postmoderne) kunst, en de achterliggende filosofieën. We waren het ook oneens over de geschiedenissen en de nieuwe richtingen van het realisme. Maar die debatten waren geweldig opwindend en levendig en ook vol gelach en onderhandeling.”

trac2018-Tom-Hageman-Odd-Nerdrum

Tom Hageman and Odd Nerdrum – photo © Xandra Donders

De vermaarde filosoof Stephen Hicks gaf een keynote lezing waarin hij het had over de negatieve taal van postmoderne schrijvers. Over zijn ervaring op TRAC zei hij: “Ik vond vooral mijn interacties de moeite waard met filosofische kunstenaars als Odd Nerdrum en Michael Pearce en de anderen die meededen in geïmproviseerde ronde tafel-discussies – en natuurlijk het vriendschappelijke geredetwist met een drankje erbij ’s avonds.”

De kunstenaar Virgil Elliott zei: “Ik was heel blij om deel uit te maken van TRAC2018 en dat twee van mijn schilderijen toegelaten werden tot de tentoonstelling daar en later in de Frisian Gallery. Mijn verhaal over Vermeer was goed bezocht en kennelijk goed ontvangen, ondanks het feit dat ik toen nog last had van jet lag. Ik heb nu veel nieuwe vrienden in Nederlanden en elders als gevolg van mijn deelname aan deze heel goed geplande bijeenkomst. Ik neem mijn hoed af voor de organisatoren, Tom Hageman, Peter Trippi, Annelies Meester, Michael Pearce, en voor de California Lutheran University voor de financiering. Bedankt allemaal voor een geweldige ervaring!”

Elvira Dik during her presentation - photo

Elvira Dik during her presentation – photo © Xandra Donders

Kunstenares Erica Hyatt zei: “Het is mij opgevallen hoe bepaalde bijdragen me er echt te brachten om veel meer na te denken over onze verantwoordelijkheid als realistische kunstenaars in een bredere culturele en maatschappelijke context. Ik was verrast over het academische niveau van de conferentie en ik vond de vermenging van wetenschappers en kunstenaars van over de hele wereld een soort broedplaats voor inspiratie en leren. Deze paar dagen samen met kunstenaars en academici van over de hele wereld hebben gewerkt als een katalysator; ze hebben me blootgesteld aan nieuwe ideeën die me aan het denken gezet hebben over mijn eigen kunst in een veel bredere maatschappelijke context. En niet te vergeten: ik had een absoluut plezier, door hernieuwd contact met oude vrienden, door mensen met wie ik gecorrespondeerd had in levende lijve te ontmoeten, en door nieuwe vriendschappen te sluiten. Ik ben oude opvattingen kwijtgeraakt, heb het respect voor één van mijn oude helden verloren, maar ik heb er echtere en substantiëlere vervangingen voor gevonden.”

Curator en Fine Art Consultant Joseph Bravo heeft als levensdoel om de intrinsieke waarde en verlichtende kracht van de schone kunsten te delen. Na een laat nachtje met een stimulerende en verhelderende conversatie over wereldpolitiek en de zin van het leven als kunstenaar zei hij me: “TRAC biedt altijd kansen voor kunstenaars om ideeën uit te wisselen, nieuwe technieken of praktische aanpakken te leren en om nieuwe vriendschappen voor het leven te sluiten. Deze conferentie in Leeuwarden was geen uitzondering. Net als altijd heb ik sommige buitengewoon getalenteerde en briljante mensen ontmoet, belangrijke professionele contacten gelegd en een paar opwindende projecten geïnitieerd die de komende jaren tot bloei zullen komen. TRAC biedt haar deelnemers het vertrouwen en de kameraadschap om de doelen van hun artistieke loopbaan te realiseren en hun creatieve potentieel te bereiken.”

TRAC2018-The-Representational-Art-Conference-Virgil-Elliott

Virgil Elliott next to his painting – photo © Xandra Donders

Elina Cerla, een jonge kunstenares die filosofie en culturele theorie heeft gestudeerd en die indruk maakte met haar duidelijk geformuleerde standpunten, hield een exposé over de constructie van figuratieve taal via vorm, inhoud en proces. Zij beschreef haar ervaring als: “De week van TRAC is zo’n psitieve, bevestigende en verrijkende ervaring geweest. Ik heb het gevoel dat ik in een ruimte was voor ideeën over schilderen waar mijn passies als schilderes en onderzoekster plotseling op hun plaats vielen–ik voelde me thuis. Ik ben geen representationele schilderes in de enge betekenis die vaak geassocieerd wordt met het realisme, dus ik val nog al eens tussen wal en schip. Maar bij TRAC voelde ik dat iedereen daar kritisch geëngageerd was met hetzij hun eigen werk, hetzij met de ideeën die ten grondlag liggen aan het schilderen, en vaak met beide. Het was fantastisch om omgeven te worden door zo’n grote groep gepassioneerde en uiterst kundige schilders. Het is helemaal geen kliek, maar een gemeenschap, die open staat voor het ter dissussie stellen van grenzen en voor een constante herdefiniëring. Voor mij is dit de kern van het schilderen als manifestatie van het menselijk bestaan. Ik kwam thuis met zo’n hernieuwd gevoel van energie en zin om weer naar mijn penselen te grijpen, maar nooit ver van de aantrekkingskracht van boeken. Het was geweldig om mijn paper te kunnen presenteren binnen deze context en ik hoop dat mijn manier om het schilderen te benaderen misschien wat nieuwe discussie losmaakt die in de toekomst verdergaat.”

The-Representational-Art-Conference-Conor-Walton-demonstration

Conor Walton portraying Joseph Bravo – photo credit © Xandra Donders

Kunstenaar Conor Walton, wiens schilderij The Key onlangs de eerste prijs won op de prestigieuze ModPortrait Competition in Spanje, en dat wordt opgenomen in de permanente collectie van het Europees Museum van Moderne Kunst MEAM in Barcelona, gaf een live demonstratie door het schilderen van een portret van Joseph Bravo in twee sessies. NA afloop vertelde Walton me: “Er is een uniek gesprek gaande op TRAC over de aard en toekomst van de hedendaagse figuratieve kunst. Geleid door de genereuze geest van haar oprichter, Michael Pearce, staat het geweldig open voor verschillende gezichtspunten: alle stemmen zijn welkom en iedereen wordt gehoord. En er is zoveel passie! In het gezelschap zijn van mensen die zoveel geven om wat zij doen schept een aanstekelijk enthousiasme. Ik denk dat iedereen gestimuleerd en versterkt weggaat, met vriendschappen voor het leven.”

Peter-Trippi-TRAC2018-The-Representational-Art-Conference

Peter Trippi – photo credit © Xandra Donders

Peter Trippi, hoofdredacteur van Fine Art Connoisseur, dynamisch deelnemer aan gesprekken en paneldiscussies en een energiebron vol ideeën voor toekomstige projecten, zei me: “Hoe handig Facebook en andere sociale media ook kunnen zijn, het haalt het niet bij een echte bijeenkomst, onder één dak, om een groep collega’s een echt gevoel van verbondenheid te geven. Ik ben uit Leeuwarden gekomen met het gevoel gestimuleerd te zijn en verbonden met gelijkgestemde geesten die ik al jaren ken en ook die ik pas ontmoet heb, net als bij de twee vorige edities van TRAC. Ik kijk nu al uit naar de volgende ronde!”

Rainy-Day-Lotus-Joke-Frima

Rainy Day Lotus by Joke Frima

Kunstenares Joke Frima, die de derde prijs won met haar prachtige schilderij Rainy Day Lotus op de TRAC tentoonstelling, gaf een hartstochtelijke lezing over het leven en de onderwijsmethoden van Nerina Simi, bij wie zij gestudeerd heeft in Florence. Zij zei: “TRAC2018 was een overweldigende ervaring. Een enorm aantal lezingen en inzichten werden op ons losgelaten; over politieke invloeden op de kunst, Dewey, Roosevelt, Hitler en Stalin. Verrassend was dat Nixon één van de grootste promotoren van moderne kunst is geweest, door enorme sommen geld in het modernisme te pompen. Kant en Hegel werden herhaaldelijk genoemd. Discussies over waarheid in schoonheid, het gebrek aan theorie voor het realisme, Duchamp’s conceptuele kunst, kunstmatige intelligentie, de zogenaamde krokodillenvijver gecreëerd door de kunstpolitie… Het was duizelingwekkend en zeer inspirerend. Ik keer nu blij terug naar de stilte van mijn studio.”

Zowel Frima als ik waren onder de indruk van de eloquente uiteenzetting van Mandy Theis Hallenius over haar proactieve inspanningen om ‘skill-based’ (op vaardigheden gebaseerde) kunstopleidingen voor nieuwe generaties te ondersteunen en te verspreiden, en van het sterke betoog van Jennifer Sendall over hoe de zaak van de realistische kunst te versterken als instrument voor de opbouw van een meer creatieve, ecologische en wederzijds voordelige samenleving.

Panel-TRAC2018-The-Representational-Art-Conference

Panel discussion with Michael Pearce, Jorge Egea, Peter Trippi, Virgil Elliott y José Manuel Infiesta – photo © Lorena Kloosterboer

José Manuel Infiesta, directeur van het Europees Museum van Moderne Kunst MEAM in Barcelona, nam deel aan een interessante paneldiscussie samen met Michael Pearce, Jorge Egea, Peter Trippi en Virgil Elliott. Ze spraken over de beoordeling van kunst, waarden en kwaliteitscriteria, kunstkritiek, kunstbevordering, en manieren om het respect van het publiek voor op vaardigheden gebaseerde kunst te herstellen. Infiesta is een invloedrijk pleitbezorger voor figuratieve kunstenaars; zijn museum onderscheidt zich van alle andere door uitsluitend figuratief werk te verzamelen van levende realistische kunstenaars.

Over de conferentie zei hij: “TRAC probeert op een bepaalde manier een theoretische achtergrond of meer intellectuele samenhang te geven aan de groeiende trend in de huidige kunstwereld om de traditie te herwinnen, om de verwoestingen ongedaan te maken gegenereerd door de abstractie van de 20e eeuw, om een figuratief model voor artistieke expressie te hervinden. Zo hebben we, naast verschillende workshops door gevestigde kunstenaars zoals Conor Walton, uitermate interessante lezingen bijgewoond door schilders als Odd Nerdrum. We hebben ook gedebatteerd over de richting van de 21e -eeuwse figuratieve kunst. Het was zonder twijfel een opwindende gelegenheid om gezichtspunten te vergelijken, nieuwe ideeën op te doen en na te denken over toekomstige wegen.” Infiesta voegde eraan toe: “En tot slot is het nodig om het uiterst interessante contrast op te merken in gezichtspunten en gevoeligheden tussen Amerikanen en Europeanen – twee continenten met vergelijkbare niveaus van onderwijs en cultuur maar met voldoende gedifferentieerde artistieke tradities om volledig unieke sensitiviteiten te genereren, die op hun beurt leiden tot zeer verschillende perspectieven op de toekomst van de hedendaagse kunst.”

Jorge-Egea-on-MEAM-TRAC2018

Jorge Egea – photo © Lorena Kloosterboer

Jorge Egea, beeldhouwer en onderzoeker, presenteerde een paper over het Europees Museum van Moderne Kunst MEAM. Na deelgenomen te hebben aan TRAC2015 in Ventura (Californië), kent hij het belang van het oog in oog ontmoeten en de uitwisseling van ideeën met medekunstenaars, voorbij de sociale media. Hij stelde: “De beweging begonnen door Michael Pearce en het samenkomen van kunstenaars, academici, curatoren en kunstcritici heeft een leegte opgevuld voor de hedendaagse figuratieve kunst. TRAC is een ruimte waar wij kunnen reflecteren en nieuwe theorieën creëren gebaseerd op het werk van 21e -eeuwse realistische kunstenaars. Hier theoretiseren wij over het maken van figuratieve kunst en formuleren wij filosofisch-esthetische ideeën die de betekenis van de representatie ondersteunen. Dit stelt ons in staat om verschillende perspectieven of benaderingen te zien van een verschijnsel gemeenschappelijk voor alle deelnemers.”

Hij voegde daar enthousiast aan toe: “Als het eerste succes van TRAC het aankaarten is van het brede veld van de realistische kunst, dan is het tweede succes de grote verbinding die gelegd is tussen de deelnemers via sociale netwerken, waardoor een gemeenschap is gecreëerd. Mijn ervaring op TRAC2018 is heel positief geweest, want het heeft me in staat gesteld de persoonlijke banden te versterken met sommige mensen die ik drie jaar geleden heb ontmoet en om nieuwe mensen te ontmoeten die op hetzelfde terrein werken hier in Europa. Het belang ligt in de tastbare kennis waardoor nieuwe projecten, nieuwe samenwerkingen en nieuwe ideeën kunnen opkomen voor toekomstige edities van TRAC.”

Tom-Hageman-and-Max-Ginsburg

Tom Hageman and Max Ginsburg – photo © Xandra Donders

Ik wil een spotlight richten op kunstenares Gezien van de Riet, die zo aardig was om mij uit te nodigen om TRAC2018 bij te wonen: haar opgewekte glimlach en snelle geest brengen licht in elke kamer. Na twee eerdere TRAC-bijeenkomsten te hebben bijgewoond, en het belang inziend van een een internationale beweging die de hedendaagse klassieke kunst versterkt en verrijkt, legde Van de Riet het idee om deze conferentie in Europa te houden voor aan Tom Hageman, kunstenaar en oprichter van de Klassieke Academie in Groningen. Zij waren de krachten achter het brengen van TRAC naar Leeuwarden, de Europese Culturele Hoofdstad van 2018.

Hageman’s passie ligt in de wereldwijde herleving van klassiek, figuratief, op vaardigheden gebaseerd kunstonderwijs. Hij stelt: “Het einddoel is de vorming van een International League of Fine Art Schools (ILFAS; Internationale Bond van Kunstopleidingen), dat begint als een digitaal platform om op vaardigheden gebaseerde kunstopleidingen te promoten via summer schools, master classes en post graduate opleidingen. We zullen nauw samenwerken met het Amerikaanse Da Vinci Initiative, dat succesvol opereert op middelbare scholen overal in de Verenigde Staten.”

Gezien van de Riet hield een keynote lezing samen met kunstenaar, auteur en ’s werelds eerste Rembrandt-autoriteit Ernst van de Wetering. In hun presentatie bestreed Van de Riet met passie de nog steeds voortlevende notie dat naturalistisch realisme niets anders is dan fantasieloze nabootsing, waarna Van de Wetering deze stelling onderbouwde door Rembrandt te presenteren als een rationele kunstenaar die duidelijke keuzes maakte met betrekking tot zijn schildermethodes, stijl, en gebruik van licht en schaduw.

GezienvdRiet-TRAC2018-The-Representational-Art-Conference

Gezien van de Riet

Op de vraag naar haar TRAC2018 ervaring, antwoordde Van de Riet: “Er wordt wereldwijd voortreffelijke realistische kunst gecreëerd, maar die krijgt in het algemeen niet de aandacht en het respect van de media en de kunstinstellingen – dat moet veranderen. Als één van de internationale platforms voor kunstenaars en kunstliefhebbers is TRAC ervoor om verandering te brengen. Het is een platform waar we gedachten en ideeën uitwisselen over bijvoorbeeld hoe ons te verbinden met jongere generaties, het nut van het bekritiseren van het kunst establishment, het versterken en bevorderen van realistische kunst, en het vinden van een balans in al deze belangrijke zaken.”

Ze vervolgt enthousiast: “TRAC is een inspirerend platform waar topkunstenaars demonstraties geven, waar samenwerking ontstaat, ervaringen uitgewisseld worden en vriendschappen gevestigd worden. En dat alles met een hartverwarmend enthousiasme. Elke TRAC heeft een sneeuwbaleffect. Soms is er maar één persoon nodig om een nieuw idee om te vormen tot concrete actie om de bal te laten rollen. Ik ben zo blij en trots dat TRAC dit jaar in Nederland gehouden is! TRAC – voor het eerst in Europa!”

Exhibition-banner-at-the-Drents-Museum

Exhibition banner at the Drents Museum – photo © Lorena Kloosterboer

We begonnen de slotdag van TRAC met een boeiende keynote lezing door Joseph Bravo, die leidde tot een actieve en gepassioneerde groepsdiscussie dankzij zijn talent om anderen bij het gesprek te betrekken. Jammer genoeg moest de discussie na een uur stoppen omdat we de bus moesten halen voor een tour langs drie museumtentoonstellingen. We bezochten de tentoonstelling Noordelijke Romantiek in het Groninger Museum, en gingen toen naar de American Dream –een heerlijk overzicht van Amerikaans realisme en fotorealisme waarvoor  Peter Trippi adviseur van de curatoren was– gezamenlijk georganiseerd door het Drents Museum in Assen en de Kunsthalle Emden in Duitsland.

trac2018–friendships

Evening socials – from left to right: Wendy Child, Jorge Egea, Patty Chehade, José Manuel Infiesta, Lorena Kloosterboer, Jennifer Sendall, Corinna Wagner, Michael Pearce, and Lori A. Escalera – photo © L.A. Escalera

Die avond werd TRAC2018 beëindigd met een slotdiner gesponsord door de Gemeente Leeuwarden in het WTC Hotel, waar de tafels bezet werden door geanimeerde deelnemers die hun gedachten en indrukken van vier schitterende dagen deelden, omhelzingen en adressen uitwisselden en beloofden contact te houden. Het diner werd kort onderbroken door twee minuten stilte die elk jaar op 4 mei gehouden wordt ter herdenking van de Nederlandse oorlogsslachtoffers.

TRAC in een notendop

Er zijn echte vriendschappen gesmeed, projecten gepland, ideeën uitgewisseld, geesten gevoed, hersenen gekraakt, geestelijke en creatieve accu’s opgeladen – het was een waarlijk zinvolle, stimulerende en inspirerende ervaring. Ik raad alle kunstenaars sterk aan om mee te doen aan de volgende TRAC – waar en wanneer die ook mag plaatsvinden. Zie je daar!

Find TRAC2018 on Facebook
Please contact me if I used your photograph without crediting you.

Door Lorena Kloosterboer, realist artist & author © Antwerp, May 2018

Vertaling van Engels naar Nederlands door Jeroen Strengers

 

Nieuwe kunstgeschiedenis

Door Gezien van de Riet
Met een bijdrage van Joke Frima over het Da Vinci Initiative

FACE-TRAC 2017
FACE: Figurative Art Convention and Expo, samen met
TRAC: The Representational Art Conference,
8-11 november 2017, Miami

FACE TRAC MIAMI

FACE TRAC 2017 opening

Continuüm, mijn droom
Een beweging! Klassieke traditie op hedendaagse leest geschoeid, vakbekwaamheid hoog in het vaandel, nadenken over wat je maakt – inhoud en vorm – over je bijdrage aan de cultuur. Gezamenlijk sterker worden. Verankeren in de officiële kunstgeschiedenis. Dat was mijn droom, al vanaf begin jaren ’80, toen ik serieus begon met tekenen en schilderen.
De klassieke traditie kent vanaf de Griekse Oudheid vele varianten. Nu wordt er een hedendaagse aan toegevoegd. Daniel Graves, oprichter van de Florence Academy of Art, spreekt ook wel van continuüm in plaats van traditie. Wat al die varianten gemeen hebben is het representeren van zichtbare werkelijkheid. Daarvoor is veel vakmensschap vereist, denk alleen maar aan het schilderen van lucht of ruimte: verf is echt iets anders… brons is geen vlees…
Schoonheid, ook die van het ontzagwekkende, het dramatische, hoort eveneens bij dat continuüm. Niet alleen techniek, niet alleen inhoud, maar een wederzijdse beïnvloeding van beide was en is het streven. Kunst met de grote K, dat mag je best zeggen.

Max Ginsburg

Max Ginsburg: Bus stop

TRAC2014 in California
In 2014 beleefde ik voor het eerst dat die droom werkelijkheid zou kunnen worden. Op Facebook zag ik een berichtje over TRAC2014 in Californië, The Representational Art Conference, die de hedendaagse klassieke traditie theoretisch wilde onderbouwen. Daar moest ik heen! De woorden ‘Renaissance’, ‘beweging’ zweefden door een betoverde zaal met meer dan 300 enthousiastelingen. Iemand naast mij barstte spontaan in tranen uit. Eindelijk uit het isolement dat zovelen hadden ondervonden, eindelijk waardering op grote schaal voor figuratie, realisme! Internationaal. Het werd toen al de ‘belangrijkste beweging in de kunstwereld van vandaag’ genoemd. Zou het stand houden?
Terug in Nederland gaf ik het stokje door aan zoveel mogelijk geïnteresseerden. Lees meer in mijn eerdere blog ‘TRAC2014. Beweging!’ Ik verlangde naar een TRAC in Nederland en Europa.

Steven Assael

Steven Assael

TRAC2015 in California
De boodschap vond weerklank bij allerlei collega’s. Maar: ticket en hotel waren prijzig. Geweldig was dat Tom Hageman, directeur van de Klassieke Academie in Groningen, en Joke Frima naar TRAC konden gaan. Ik zou er een lezing gaan geven over natuurgetrouw realisme maar werd ziek.
Helaas, in 2016 bleek dat TRAC niet meer op de oude leest kon doorgaan. Een kritiek moment.

FACE-TRAC-2017 in Miami
Maar nu komt FACE, de eerste Figurative Art Convention & Expo ter wereld! De droom van een beweging is werkelijkheid geworden, zeggen de oprichters. FACE richt zich op de hoekstenen van de representatieve kunst, de figuratie, het realisme of hoe je het ook wilt noemen. Tijdens het evenement kon je er bijvoorbeeld modeltekenen en –schilderen onder begeleiding van internationaal bekende topschilders, die ook demonstraties gaven, zoals Max Ginsburg, Steven Assael of Daniel Gerhartz. Er kwamen ook sprekers.
Het was me soms vreemd te moede. Aan de ene kant was de focus gericht op het streven naar een kwaliteit en visie die verbonden zijn met het verleden, de grote meesters van de klassieke traditie, een versterking van je eigen streven. Aan de andere kant werd naar de toekomst gekeken: hoe sluit je aan bij de jonge generatie die al zo’n andere culturele bagage heeft, wat betekent het voor de kunst dat de toekomstige mens steeds kunstmatiger wordt, dat de nieuwste reproductie technieken de ‘langzame kunst’ overbodig maken.

Max Ginsburg and Juliette Aristides

Demo painting portrait Max Ginsburg and drawing model Juliette Aristides

Daniel Gerhartz

Demo painting portrait Daniel Gerhartz

En dan interessant: FACE nodigt TRAC uit om aan deze bijeenkomst mee te doen. TRAC kan weer verder met de theoretische onderbouwing van de representatieve kunst.
Er zijn weer meer dan 300 deelnemers, waaronder Joke Frima en ik als Nederlanders, die nu de erenaam ‘Founding Member’ mogen dragen.
Niet alleen schilders en beeldhouwers nemen deel aan die beweging. Vooral in de VS zijn allerlei initiatieven ontstaan van kunstliefhebbers en kunsthistorici, ter verspreiding en verdieping van het hedendaags realisme. Die steun is cruciaal voor het voortbestaan van de klassieke traditie, voor de verankering in maatschappelijke instituties, voor het bewust maken van een groter publiek, want laten we wel wezen, kunstenaars zelf komen daar nauwelijks aan toe.
FACE zal nu jaarlijks worden gehouden.

Founding fathers: Eric Rhoads, Peter Trippi and Michael Pearce

Eric Rhoads, Peter Trippi, Michael Pearce

Eric Rhoads, Peter Trippi, Michael Pearce

Eric Rhoads with me and my book

Eric Rhoads with me and my book

 

Eric Rhoads, oprichter van FACE, algemeen directeur van kunstmagazines als Fine Art Connoisseur, PleinAir magazines, jaarlijkse PleinAir Conventies en Expo’s, en meer. FACE kiest de beste kunstenaars die ook de gave bezitten anderen aan te moedigen en te inspireren in hun demonstraties en begeleiding. Zie ook Fine Art Connoisseur december 2017.

Peter Trippi, mede oprichter van FACE, eindredacteur van Fine Art Connoisseur en mede-curator van de Alma Tadema expositie dit jaar in het Fries Museum in Leeuwarden, daarna in Wenen en Londen, nu van ‘The American Dream’ in het Drents Museum, en meer.

Zij startten in 2005 het blad Fine Art Connoisseur. In 2011 namen ze het initiatief voor een beweging. Zo’n 20 invloedrijke kunstenaars van wereldfaam werden daartoe uitgenodigd voor een geheime bijeenkomst. Droevig genoeg werd het niveau van individuele belangen niet overstegen. Teleurgesteld concludeerden Eric en Peter dat de tijd nog niet rijp was.
Toch sijpelde het idee door naar:

Michael Pearce, schilder en professor aan de kunst faculteit van de California Lutheran University. In 2012 startte hij TRAC, samen met Michael Lynn Adams, die na 2015 er mee stopte.
‘Vóór TRAC waren er geen conferenties over realistische of figuratieve kunst’, aldus Michael Pearce. ‘Dat is vreemd, want er was en is nu een enorme hoeveelheid representatieve kunst en een groot publiek dat daar in geïnteresseerd is. Het leek een groot gat dat gevuld moest worden.’

Thema’s TRAC
Van de vele thema’s die door TRAC zijn aangesneden noem ik hier: postmodernisme en hedendaagse klassieke traditie, het belang van schoonheid, neuro-esthetica, aansluiting op de jongeren, etnocentrisme in de kunstkritiek, kunstonderwijs op scholen.

 

#FACE17

Our team had a fantastic time at the Figurative Art Convention & Expo and we can't wait until next year! Thank you to all of the faculty and attendees for making this possible. It was a memorable experience. 🙂 #FACE17

Geplaatst door Fine Art Connoisseur Magazine op Dinsdag 14 november 2017

0-0-0-0-0

The Da Vinci Initiative: Changing the Culture of Art Education
Verslag van de lezing van Amanda Theis, TRAC sessions 2017

Door Joke Frima

Amanda Theis vertelt ons vol vuur over haar werkzaamheden bij het Da Vinci Initiative (DVI), dat werkt aan ‘skill-based’ educatie, ofwel educatie gebaseerd op het ontwikkelen van vaardigheden in tekenen en schilderen. Het DVI stelt lesprogramma’s samen en het idee is deze te delen en te gebruiken op middelbare scholen. Het is gericht op het schoolsysteem in de VS.

Da Vinci Initiative

Da Vinci Initiative

DVI heeft een online Channel op you-tube waar 30 filmpjes van 5 minuten zijn gepubliceerd. Dit is gratis en voor iedereen toegankelijk. www.davinciinitiative.org/

egg cup 1

egg cup 1

egg cup 2

egg cup 2

A Bargue drawing

A Bargue drawing

Amanda heeft ervaren dat de meeste docenten van teken- en handvaardigheid denken dat tekenen, als het met kunst te maken heeft, niet kan worden onderwezen. Deze wijdverbreide opvatting kwam haar ter ore tijdens nascholingsbijeenkomsten in de weekends en zomerscholen. In de VS is nascholing voor docenten verplicht.
De grootste kritiek op de visie van het DVI is dat onderwijs gericht op vaardigheden de creativiteit zou doden. Maar Amanda wijst erop dat vaardigheden slechts gereedschappen zijn die ten dienste staan van de creativiteit.

Drawing perspective from life (self made robots)

Drawing perspective from life (self made robots)

Self-portrait by Ray Wanda Totanes, 15 year old

Self-portrait by Ray Wanda Totanes, 15 year old

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zij vindt het verstandig om het modernisme niet ter sprake te brengen tijdens workshops en cursussen. Mensen trekken na het ‘skill-based’ onderwijs zelf wel hun conclusies. Veel mensen zijn visueel analfabeet en het ‘skill-based’ onderwijs opent voor hen een nieuwe dimensie.
Over ouders die bezorgd zijn dat hun kinderen, die dit soort kunst willen studeren, geen toekomst hebben, zegt ze: “Skill-based education will not give you a degree, but it wil give you jobs.” Amanda heeft zelf een atelier training genoten bij Juliette Aristides in Seattle.
In Amerika kan zo’n atelier geen lesbevoegdheid verlenen. Die krijg je alleen met een studie aan de universiteit. Het probleem is dat die universitaire kunstopleidingen geen ‘skill-based’ onderwijs geven.
Amanda wil graag van de aanwezigen te weten komen waar ze kinderen en jonge mensen naar toe kan verwijzen om goede atelier training te krijgen.

0-0-0-0-0

TRAC2018 in Leeuwarden

TRAC2018 in Leeuwarden

TRAC2018

TRAC2018 in Nederland, eerste land in Europa!
1-4 Mei 2018, in Leeuwarden.
Website: www.trac2018.com
Volg ook op internet en mijn blog.

 

0-0-0-0-0

De komende blog zal verder gaan met ‘Imitatio et Inventio’.

0-0-0-0-0

Translation EN-NL by Jeroen Strengers

Alles voor de kunst

Alles voor de kunst
Museum Møhlmann nodigde mij uit voor deelname aan de tentoonstelling Stapel op Vee. Mooi! Altijd al wilde ik paarden en koeien van de Pyreneeën schilderen. Ze zijn schitterend in dat landschap. Geen rotzooi daar. Schone lucht, weiden vol kruiden. Ik wandel er graag. Het oog schiet in de schilderstand zodra deze dieren verschijnen. De opwinding slaat toe bij spannende composities. Ik ren of sluip, onderwijl de camera openend, mijn blik op het tafereel gericht. Het moest een keer gebeuren: een kuiltje en ik viel. De enkel deed vreselijk pijn.

Wat moet dat?

Vlakbij stond een grote drinkbak waarin ik mijn enkel onderdompelde. De koeien kwamen op een drafje naar me toe en ik vreesde hun gewicht en grote horens… Ze gingen allemaal bij de andere helft van de bak staan, de ogen met grote wimpers op mij gericht: “Wat moet dat hier!?”
Hoe nu naar beneden? Mijn man zag een jogger,  ver weg. Uit alle macht blies hij op het alarmfluitje. De jogger jogde door. Na het derde signaal draaide hij zich toch om. Ik stak beide armen in de lucht, voor het noodsignaal. De reddende engel bleek van de Guardia Civil. Goed getraind kon hij me wel over de rivier dragen. Of moest ik achterblijven? Nee, ik sleepte me wel tussen de Nordic Walk stokken voort. Terug in het dorp verzekerde de dokter me: “Als u zoveel kilometer heeft kunnen lopen kan de enkel alleen maar verstuikt zijn.” Helaas, dit was geen feit, de enkel bleek gebroken. Keienpoten moet je hebben in de bergen!

Veulen in de Pyreneeën

Veulen in de Pyreneeën
Nee, dit veulen is geen paradepaardje en evenmin een wild paard. De benen zijn korter dan die van zijn Nederlandse familie. Het jonge beest heeft al flink ontwikkelde spieren want rotsen en kloven vereisen acrobatische vaardigheden. Hoe het ras heet kon ik zo gauw niet achterhalen. Dat zal het veulen een worst zijn. Over worst gesproken: het veulen is wel vee. Geen romantiek hier.

Merrie met veulen
Voor dit beeld zou ik zo twee gebroken enkels over hebben. Nou, moeilijkheden kwamen er toch wel. Oorspronkelijk stonden de paarden midden in het groen, terwijl ik ze voor me zag  in ruimtelijk blauw, een paardenparadijs. Voor paarden slaat dit natuurlijk nergens op, die hebben liever groen.
Ik maakte ontwerpen met Fotoshop. Het blauw kon een lucht zijn, maar ik wilde een berg. Een blauwe berg moet ver weg liggen; was die van mij dan niet veel te hoog, zat er niks tussen de paarden en die verre top?

Merrie met veulen

Tijdens het schilderen veranderde de berglijn voortdurend. Er kwamen bergen bij en anderen gingen weg. Dat is best fijn om te doen. Fijner dan die manen schilderen, dat is niet zo avontuurlijk en het gaat zo langzaam, vooral waar de haren in de war zitten. Vroeger, toen ik me veel minder om details bekommerde schoot het schilderen altijd zo lekker op. Maar, de weg naar het doel hoeft niet steeds plezierig te zijn, als het eindresultaat maar plezier geeft. Het onregelmatige, niet-schematische moet er ook zijn. Het concrete zit vaak in details. Wanneer houd je op met detaillering? Als verstarring begint. Maar ja.

Op de kop

De contouren van de bergen: moeten ze een echo zijn van de vormen van de paarden of is contrasteren beter? Sneeuwtoppen in de verte?
Ik houd het schilderij op de kop om onafhankelijk van de voorstelling om inzicht in de compositie te krijgen. Opeens vind ik wel dat er teveel groen-geel tegenover het blauw staat. Daarom komt er meer rots, witte rots van titaanwit met een beetje gebrande sienna er door. Dat steekt beter af tegen het blauw.
Het schilderij is nog niet af.

Galerie Petit

Droevig bericht
Ton van Dijk van Galerie Petit overleed in 2015. Zijn vrouw Dobs volgde hem eind 2017. De galerie wordt opgeheven. Het werk dat er in stock zat heb ik pas opgehaald.
Hoeveel goede galeries voor realistische kunst zijn er nu nog in Amsterdam? Op minder dan één hand te tellen. ‘That’s a shame!’, zoals een Amerikaans kunsthistoricus pas geleden zei. Amsterdam, in het land dat het realisme weer deed opbloeien…

stokpaardje

My hobbyhorse. Gezien van de Riet

Opmerkelijk
Galerie Staphorsius waar nu ook werk van mij hangt kreeg dit keer veel aandacht in de media: NRC, Telegraaf, Noordhollands Dagblad (twee keer). Een deel van de expositie was gewijd aan Rein Stuurman die de eerste vogelgids van Nederland illustreerde. Het bezoekersaantal is nu gemiddeld veertig per dag, al zes weken lang. Dat is zeker het dubbele van wat de galerie gewend is.
Op mijn stokpaardje gezeten zeg ik telkens weer: geven de media meer aandacht aan realistische kunst dan zou die er zoveel beter voor staan. Daarom moeten toekomstige kunstjournalisten weer goed worden opgeleid, daarom moeten de universiteiten … je weet wel.

 

Art Renewal Center en mijn stokpaardje

Hoera!
Het Art Renewal Center (ARC) heeft mij aangenomen als ARC Associate Living Master™!

Dit bericht verscheen in ARC Salon Update:

Post van Art Renewal Center

Post van Art Renewal Center

Vorig jaar werd ik finalist in een competitie van het Art Renewal Center (zie blog augustus 2015). Daarna werd ik uitgenodigd om te solliciteren. Ben je door vier jury’s heen dan krijg je een eigen gallery op de ARC-site. Die van mij is:
http://www.artrenewal.org/pages/artist.php?artistid=7562

De erkenning van het ARC betekent veel voor mij. Het is een grote eer om deel uit te maken van dit online museum. Je vindt er oude meesters en hedendaagse top kunstenaars als Jeremy Lipking, Jacob Collins, Max Ginsberg, en (de in Nederland actieve)  Joke Frima en Urban Larsson.

Logo ARC

Logo ARC

Klassieke traditie
Het ARC is een van de grootste online musea die de klassieke traditie in het vaandel dragen. Het omvat duizenden afbeeldingen van kunstwerken. Er is een sectie ‘levende kunstenaars’, en een enorme afdeling ‘dode meesters’. In dit geval wil ik best graag eens doorstromen.
Het ARC is opgericht in 2000 door Fred Ross, en heeft ook een fysiek museum met vooral negentiende eeuwse kunst.  Ross is een liefhebber van de Franse Salonkunstenaars die later in de vergetelheid raakten, zoals Alma Tadema die nu een expositie heeft in Het Fries Museum.
Heropleving van de klassieke traditie is het streven. Daartoe is een breed scala van activiteiten ontwikkeld: competities, publicaties van boeken, artikelen en instructiemateriaal, exposities, historisch onderzoek, nieuwsbrieven en de opbouw van een netwerk.

Onderwijs
Er wordt groot belang gehecht aan onderwijs. Het ARC toont een lange lijst van scholen, academies en studio’s waar ze goedkeuring aan heeft verleend. Voor studenten –nu al uit zo’n zestig landen– zijn er jaarlijkse competities met een beurs als prijs.

Studio Incaminati

International students. (Studio Incaminati)

Juliette Aristides: Secrets

Juliette Aristides: Secrets of Classical Painting

Er is een relatie met het Da Vinci Initiative, dat lesmateriaal voor het verwerven van klassieke vakbekwaamheid uitgeeft, bedoeld voor studenten en docenten.

In de twintigste eeuw bleef een handjevol kunstenaars trouw aan de klassieke kunst. Zij gaven de technische kennis door aan enkele tientallen opvolgers. Deze richtten weer hun eigen academie of atelier op en trainen nu honderden studenten. Momenteel is er sprake van een exponentiële groei.
Door die strategische keuze voor onderwijs via boeken, video’s en internet kan de klassieke traditie qua kennisoverdracht bijna niet meer verloren gaan. Dat is voor het eerst in de geschiedenis.

Wereldwijd netwerk
Het ARC timmert wereldwijd aan de weg en heeft een uitgebreid netwerk, waaronder TRAC, The Representational Art Conference, een beweging voor de hedendaagse klassieke traditie.

TRAC The Representational Art Conference

TRAC The Representational Art Conference

Er wordt samengewerkt met het MEAM, Museu Europeu d’Art Modern in Barcelona (modern betekent hier realistisch, figuratief) en meerdere klassieke academies zoals de Florence Academy of Art, die nu ook een vestiging in New York heeft.
Er is contact met kunstbladen, zoals Fine Art Connoisseur en PleinAir Magazine.

Fine Art Connoisseur

Fine Art Connoisseur

Winslow Homer in PleinAir Magazine

Winslow Homer in PleinAir Magazine

Davind Kassan in het MEAM

Davind Kassan in het MEAM

 

 

 

 

 

Mijn stokpaardje
Altijd heb ik een diepe wens gehad dat er een beweging zou komen om de hedendaagse klassieke kunst onuitroeibaar te laten wortelen in de maatschappij, om erkenning te verwerven op allerlei gebied waar dat nu nauwelijks het geval is: in universitaire kunstgeschiedenis en filosofie, in onderwijs en kunstonderwijs, in nationale musea, media en  overheidsbeleid.

stokpaardje

My hobbyhorse. Gezien van de Riet

In Nederland heeft het realisme haar bestaansrecht bewezen. Het zou ruimschoots aanwezig moeten zijn in de ‘officiële’ cultuur. Dat is niet zo.
Het is niet te geloven, maar een aantal filosofen had hier een diepe invloed. Zoals Lyotard die realisme en schoonheid als kitsch bestempelde. Het taboe op realisme is in de universitaire kunstgeschiedenis niet tot nauwelijks doorbroken. Als het wel zo is verneem ik dat graag.
Het is vreemd dat de media al ruim dertig jaar het realisme negeren. Zo goed als, hè? Het grote publiek heeft nauwelijks weet van de prachtige kunstwerken die zijn voortgebracht. Hen is cultuur vol schoonheid onthouden.
Frappant is dat wanneer een nationale krant wél eens aandacht geeft aan een expositie in een galerie het aantal bezoekers meteen stijgt, en de verkoop erbij.

Golven
Het is een wonder dat er in Nederland ondanks alle tegenwind zoveel is bereikt. Er kwamen steeds meer galeries, én een Realistenbeurs, én twee klassieke academies en ook nog kleinere scholen, én particuliere musea. In Europa is het Hollandse realisme waarschijnlijk het verst gekomen. Maar mede door de crisis is het kwetsbaarder geworden. Het is niet verankerd in belangrijke instituties. Dus het kan zomaar weer wegzakken, met slechts een Henk Helmantel als voetnoot in de kunstgeschiedenis.
‘Alles komt en gaat in golven, zo is de geschiedenis’, is wel eens het commentaar. Zeker, maar het is niet de wind die deze golven maakt. Het zijn de mensen. Daarom is het geweldig dat zovelen zich inspannen voor het realisme. Daarom is het geweldig dat het ARC bestaat.

Een ‘like’ voor mijn gallery op ARC? Kan geen kwaad!
http://www.artrenewal.org/pages/artist.php?artistid=7562

Der Weg ist das Ziel

Der Weg ist das Ziel

Vraag:
Een tractor met caravan eraan reed de camping op. Een boer uit Duitsland was op pelgrimstocht naar Santiago de Compostela.  Met mooie letters stond op de caravan: “Der Weg ist das Ziel”. Geldt dat ook voor de kunst?
Geef uw reactie!

Feit of fictie, mij een biet

MUSEUM MØHLMANN   18de Onafhankelijke Realisten Tentoonstelling
18 september t/m 18 december.

version 1

Bietenveld. Versie 1

Ik zal hier iets vertellen over mijn schilderij dat ook mee doet.
We kampeerden met het uitzicht op dit bietenveld. De afgelopen dagen had ik voortdurend geloerd naar die weidse ruimte boven kronkelende bladeren. Nu! Plein air! Zoveel details? Ja maar ik houd ervan, we zullen zien. Opzet in grote lijnen. Bladeren van de voorgrond, ja die moeten echt gedetailleerd, in vorm en kleur. Snel, na twee uur is er al ander licht.

 

 

Detail. Licht door en op het blad

Detail. Licht door en op het blad

Schijnt de zon door het blad heen dan wordt de kleur geel-groen. Waar het licht óp het blad valt, is de kleur koel wit met een tipje groen, of zie ik daar rose, lichtblauw?
Ondertussen wordt ook het midden, de verte en de lucht geschilderd. Dat alles mag abstracter, met vegen, stippen, van alles. Dan is de tijd om, het is nog niet af.

Er stond genoeg op het paneeltje om het thuis af te kunnen maken. Ik had ook mijn foto’s voor nuttige informatie. Verder was er mijn herinnering, de beleving. Die stuurt je, samen met het verstand. Ik streef naar een illusie van ‘net echt’, want dat veld moet blijven.

landschap bietenveld

Bietenveld eindversie

Laatst vroeg iemand of mensen wel eens zeggen: “Hee, net een foto”.
“Jazeker.”
“Wat vind je daarvan?”
“Nou, als ze zeggen ‘net echt’, en ze vertellen waarom ze het mooi vinden, ben ik tevreden.

Foto's Bietenveld

Foto’s Bietenveld

Als ze zeggen: “Waarom zou je zoveel uren werken als je ook een foto kunt nemen”, dan denk ik: beter kijken. Misschien zeg ik: “Het is niet zo gek dat je denkt aan een foto, het schilderij kan ook net echt lijken. Maar ondertussen is alles verweven met mijn beleving, en ik hoop dat te delen met de kijker. Dat is het belangrijkste.
Ik heb veel veranderd, bijvoorbeeld de horizon, en natuurlijk zijn er geen stippen en vegen in het echt.

Detail horizon Bietenveld

Detail horizon Bietenveld

Die ingrepen mogen niet opvallen, want dan lijkt het immers minder op de werkelijkheid. Je kunt er veel meer over zeggen, maar dat wordt een te lang verhaal nu.”
Over deze kwestie heb ik een lezing ontwikkeld, waarvan ik in de toekomst stukjes in deze blog denk te publiceren. Ik nam een duik in de kunstgeschiedenis en vond tot mijn verbazing en vreugde al discussies bij de oude Grieken.

Diederik Kraaijpoel herdacht

Gezien van de Riet

Diederik Kraaijpoel Wotan's throne (Grand Canyon) inkt/potlood/acryl op papier 48,5x63cm

Diederik Kraaijpoel   Wotan’s throne (Grand Canyon)   inkt/potlood/acryl op papier   48,5x63cm

Velen kennen Diederik Kraaijpoel wel, de roemruchte, unieke voorvechter van een nieuw realisme in Nederland. In 1989 verscheen zijn boek ‘De Nieuwe Salon’ waarin het establishment van het (post)modernisme op geestige en doeltreffende wijze in z’n hemd gezet werd.
Diederik was docent met een scherp oog en hij keek daarbij verder dan zijn eigen schilderwijze. Hij was schilder en tekenaar van indrukwekkende romantische landschappen, geïnspireerd door Caspar David Friedrich en de Amerikaanse subliemen als Frederic Church. Hij was schrijver van boeken die allemaal tot de bagage van zichzelf respecterende kunstenaars en kunsthistorici horen. Hij maakte waar wat hij altijd beweerde: bij het beoordelen van kunst gaat het niet om smaak, maar om inzicht. Inzicht in de werking van beeldelementen.

Diederik Kraaijpoel Aangroeisels (Sevilla) inkt/acryl op papier 25,5x33cm

Diederik Kraaijpoel   Aangroeisels (Sevilla)   inkt/acryl op papier   25,5x33cm

In 1989 werkte ik als sociologe in Bolivia en las daar ‘De Nieuwe Salon’. Het was opwindend maar ik schoot ook telkens in de lach. Eindelijk iemand die zei waar het op stond.’s Avonds studeerde ik aan de kunstacademie in La Paz en ik probeerde er de Hollandse modernistische afkeer van realisme uit te leggen, maar het was niet te doen, die malligheid was niet te bevatten. In Bolivia was iedere kunstuiting goed als de kwaliteit maar goed was.

Gezien van de Riet Meertje in de Pyreneeen tempera/olie/paneel 23,5x30cm

Gezien van de Riet   Meertje in de Pyreneeen   Tempera/olie/paneel   23,5x30cm

Terug in Nederland ontmoette ik Diederik voor het eerst in galerie Vieleers, waar hij het openingswoord voor Hermann Markard’s expositie sprak. Ik zag er meteen een mooi artikel in voor het blad PALET en vroeg hem dat te schrijven. Ik vertelde ook over mijn Boliviaanse ervaringen. Met ironie verkondigde hij later dat zelfs in Bolivia zijn boek gelezen werd. Later vertrouwde hij me toe dat hij zich toen afvroeg: “Wie is toch dat vrouwtje?” Typisch Diederik.
Daarna zou ik foto’s van mijn Boliviaanse kunstwerken laten zien, maar ik liet de map in de auto liggen, natuurlijk. Toen Diederik vroeg: “Waar is je map? Soms een aanval van bescheidenheid?” moest ik wel. Er vloeide een fijne periode uit voort. Eens in de zoveel tijd ging ik met mijn werk naar Diederik’s atelier voor een heuse masterclass. Het werd een vriendschap. Ik heb heel veel geleerd, heel andere dingen dan op de academie in Bolivia waar ik trouwens ook met veel dankbaarheid op terug kijk.

Bij Diederik thuis, 2008, L: Yolanda Kraaijpoel, M: Gezien van de Riet, R: Diederik Kraaijpoel

Bij Diederik thuis, 2008, Yolanda Kraaijpoel, Gezien van de Riet, Diederik Kraaijpoel

Een paar jaar geleden overleed Diederik en Kunstzaal van Heijningen gaf me de gelegenheid iemand uit te nodigen om samen mee te exposeren. Ik koos het werk van Diederik om hem te eren. En er werden nog twee vrienden van Diederik uitgenodigd, Annet Hiltermann en Jan van Loon. Een andere vriend van Diederik opent de expositie: Tom Hageman, directeur en oprichter van de Klassieke Academie, waarbij ook Diederik betrokken was.

Annet Hiltermann Lac des Seracs met moerasje (boven Aosta) acryl

Annet Hiltermann   Lac des Seracs bij Aosta   acryl

De expositie vindt plaats in Kunstzaal van Heijningen, een van de eerste galeries voor realisme. Leo van Heijningen is kunsthistoricus én afgestudeerd aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten. Een zeldzame combinatie.

Leo van Heijningen over Diederik:
“Diederik Kraaijpoel wordt als schilder gerekend tot de aartsvaders van de ‘Noordelijke realisten’. Als docent aan de Groningse kunstacademie Minerva, benadrukte hij de ambachtelijke kant van het schilderen en besteedde veel aandacht aan oude en nieuwe schildertechnieken en het werken naar de waarneming. Verder publiceerde Kraaijpoel polemische beschouwingen over kunst, waarin hij zich een pleitbezorger voor de figuratieve kunst betoonde: ‘De nieuwe salon’ uit 1989 was zijn meest spraakmakende boek. Daarnaast was hij als adviseur betrokken bij de totstandkoming van Museum de Buitenplaats in Eelde en bij de oprichting van de Klassieke Academie in Groningen. Diederik schilderde en tekende naar de natuur, met als favoriete onderwerpen dieren, planten, bomen en vooral onherbergzame landschappen. Zelf zei hij daar over: “Maar u weet, een melodie in mineur verschaft de diepste troost.” Op deze tentoonstelling kunt u behalve Kraaijpoels werk ook werken zien van drie andere kunstenaars, die Diederik als voormalig docent, collega of inspirator graag de eer willen bewijzen die hem toekomt. Alle drie zijn ooit dank zij bemiddeling van Diederik Kraaijpoel een samenwerking aangegaan met onze galerie.”

Een mooi moment in kunstenland! Opening: zaterdag 12 maart om 16.00 uur.

Jan van Loon Stilte Olieverf op doek 80x80cm

Jan van Loon Stilte   Olieverf op doek   80x80cm

DIEDERIK KRAAIJPOEL (1928 –2012), ANNET HILTERMANN, JAN VAN LOON, GEZIEN VAN DE RIET
De expositie duurt van 12 maart – 3 april
Kunstzaal van Heijningen, Noordeinde 152, Den Haag
Open: woensdag t/m zondag 12.00 – 17.30
Tel. 070-3459053
www.kunstzaalvanheijningen.nl

TRAC2014. Beweging!

Gezien van de Riet

“Het lijkt wel weer de tijd van de impressionisten!” zo was te horen op ‘The Representational Art Conference’, TRAC2014, maart dit jaar in Californië. Ik nam deel aan dit hartverwarmende en verrijkende evenement, reeds het tweede, dat georganiseerd was door de California Lutheran University. Michael Pearce en Michael Lynn Adams waren de leidende figuren. Het ging over de betekenis van realistische kunst vandaag. Zo’n 350 deelnemers – kunstenaars, filosofen, docenten, kunsthistorici, publicisten, galeriehouders en verzamelaars – woonden lezingen, panels en demonstraties bij. Ze kwamen uit de VS en Europa. Het werd al de ‘belangrijkste beweging in de kunstwereld van vandaag’ genoemd.

TRAC2014

michael lynn adams en michael pearce

Michael Lynn Adams en Michael Pearce

Brandon Kralik

Brandon Kralik

Het moment
Brandon Kralik, schilder, schrijver (Huffington Post):
“We zijn nu op het punt gekomen dat er een grote groep goed getrainde jonge schilders is. Dit is het perfecte moment om te gaan discussiëren over inhoud, betekenis en filosofie. TRAC2014 is hét forum voor zulke discussies.”

Demonstraties
Jeremy Lipking was een van de kunstenaars die demonstraties gaven:

Jeremy Lipking fasen

Jeremy Lipking fasen

Nu kon je zien wat een afbeelding niet kan tonen:

palet

palet

hij mengde de ene na andere nuance aan op zijn palet, en al de toetsen naast elkaar sloten perfect op elkaar aan, als een ononderbroken melodie. Een ware meester!

Strategie
Ook strategie kwam aan bod bij monde van Peter Trippi, eindredacteur van het kunstblad The Fine Art Connoisseur. De vraag is: hoe verwerven we een plek op allerlei niveaus, denk aan musea, media of kunstgeschiedenis. Veel mensen weten immers nog te weinig van ons bestaan. Dan is samenwerking noodzakelijk, en, kunstenaars denk er om, praat dan even niet over het gebruik van foto’s, of losse versus gladde toets, want binnen 5 minuten vliegen jullie elkaar in de haren en wordt het nooit wat met de representatieve kunst! Denk aan het grotere publiek, die interesseert zich niet voor haarkloverijen. Verover het publiek!

Peter Trippi en Teresa Oaxaca

Toekomst
Nog een greep uit de vele thema’s: wat is de betekenis van realistische kunst, wat is kitsch? Roger Scruton – bekend van de BBC-film ‘Why Beauty Matters’ – en Odd Nerdrum hielden een samenspraak. Ze ontvingen een staande ovatie en met groot enthousiasme nam iedereen afscheid, want, er werd een TRAC2015 in het vooruitzicht!

odd nerdrum, roger scruton

Odd Nerdrum en Roger Scruton

Reacties
“I felt a sense of community that I have never experienced as a painter.”
“I am reminded that I am a part of a bigger movement with important work to do.”
“TRAC was very stimulating I loved the social part of it. That said if you had asked different people in attendance “Who is your model of a great representational artist?” things start to fall apart. I would say David Park, Kara Ross would say Bouguereau and Brandon Kralik would say Odd Nerdrum. There are some real differences underneath the excitement.”
“There are many, many of us, I’d venture to say a vast majority of TRACkers 14 who felt a total sense of community on the level never experienced before. A community of purpose. A community of vision. A community of worldview. A community of philosophy in ART and in life. A community of intent. A community of what we stand for and of what we can’t stand. All of which has very little to do with any particular ‘look’ (that be much too reductionist).”

Gezien van de Riet

Links
TRAC2014: www.trac2014.org
TRAC2015: www.trac2015.org
Video: Introduction to TRAC2014

Lezing ‘Imitatio et Inventio’
TRAC2015 vindt plaats van 1 t/m 4 november in Californië. Ik ga een lezing geven over natuurgetrouw realisme, ‘Imitatio et Inventio’. Meer daarover in komende blogs.

FAConnoisseur Gezienvanderiet

Fine Art Connoisseur with White Abeles

Finalist
Mijn ‘Witte Abelen in de Duinen’ werd een van de finalisten in de competitie 2015 van het Art Renewal Centre (ARC) in Californië en is in augustus gepubliceerd in Fine Art Connoisseur.
ARC is een museum voor figuratieve kunst en bevordert deze heel actief, evenals Fine Art Connoisseur.